یک گزارش بینالمللی، فهرستی از ۱۰ مقصد گردشگری مشهور جهان را منتشر کرده که بالاترین سطح نارضایتی را میان مسافران داشتهاند؛ دلایل مشترک:
ازدحام خفهکننده،
قیمتهای نامتعارف،
کیفیت پایین خدمات در مقایسه با تبلیغات،
و احساس ناامنی یا بینظمی شهری.
ممکن است نام آن مقاصد برای ما جذاب و «رویایی» باشد، اما برای بخشی از گردشگران، تجربه سفر به آنها به «پشیمانی سفر» تبدیل شده است. این فهرست، فارغ از جزئیات، برای ایران یک آینه هشدار است:
اگر زیرساختهایمان را بدون توجه به ظرفیت تحمل مقصد توسعه دهیم، اگر نظارت بر نرخگذاری هتل، رستوران و حملونقل را جدی نگیریم، اگر تفاوت میان وعده تبلیغاتی و واقعیت میدانی زیاد باشد، دیر یا زود نام شهرهای ما هم میتواند در چنین فهرستهایی دیده شود.
امروز، ایران از نظر «قیمت نسبی» هنوز مزیتهایی دارد؛ اما نشانههای نگرانکننده هم کم نیست:
اختلاف شدید کیفیت بین واحدهای مشابه، نبود استاندارد یکنواخت خدمات، نرخهای متغیر و بدون منطق شفاف، کمبود آموزش در بخشی از نیروی انسانی و ضعف مدیریت ازدحام در ایام اوج سفر.
مدیران مقصد، هتلداران و توراپراتورها باید چنین گزارشهایی را نه بهعنوان خبر حاشیهای، بلکه بهعنوان درس عملی بخوانند:
مقصدهایی که روزی رؤیایی بودند، امروز قربانی «عدم تعادل میان عرضه، قیمت و کیفیت» شدهاند.
اگر از حالا روی تجربه میهمان، نظارت، آموزش و مدیریت ظرفیت سرمایهگذاری نکنیم، فردا ممکن است به جای تبلیغ «بیا به ایران»، مجبور به توجیه «چرا گردشگر برگشتنی نیست» شویم.
در خصوص موارد فوق ، به گردشگر داخلی هم باید بطور جدی توجه کرد .
هتلجار، دیدهبان شفافیت در هتلداری و گردشگری ایران.
