گردشگر خارجی;ریال بدهد یا دلار
در سالهای اخیر، برخی هتلداران در ایران اعتقاد دارند که با توجه به افزایش هزینهها و وابستگی بخشی از خدمات و خریدها به منابع خارجی، می باید از مهمانان خارجی، هزینه اقامت بهصورت «دلار» یا «یورو» دریافت شود.
این نگاه، ریشه در واقعیتهای اقتصادی دارد؛ واقعیتهایی که انکار آنها ممکن نیست. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا دریافت مستقیم ارز از مهمان خارجی، تنها راهکار ممکن و حرفهای برای جبران این فشارهاست؟
🔍 نگاهی به تجربه کشورهای گردشگرپذیر منطقه – مانند ترکیه، امارات و عمان – نشان میدهد که:
* قیمتگذاری هتلها، مبتنی بر ارز رسمی کشور مقصد انجام میشود. (مثلاً ۷۰۰۰ لیر، ۵۰۰ درهم، یا ۶۰ ریال عمانی)
* مهمان، صرفنظر از ملیت، میتواند هزینه ها را با ارزهای بینالمللی پرداخت کند.
* مبلغ پرداختی بر اساس نرخ تبدیل رسمی و شفاف بانکی محاسبه میشود.
* و مهمتر از همه، نرخ اتاق برای مهمان داخلی و خارجی یکسان است.
یعنی مثلا هتلدار ترکیه ای اعلام نمی کند که :
«اگر ملیت ترکیه ای دارید ، اتاق شبی ۵۰۰ لیر؛ اگر آلمانی هستید، ۱۵۰ یورو!»
در این کشورها، اصل «قیمت واحد، پرداخت متنوع» رعایت میشود؛ سیاستی که هم منافع هتلداران را در نظر میگیرد و هم شأن و اعتماد مهمان را حفظ میکند.
در ایران، با وجود محدودیتهای قانونی در زمینه دریافت مستقیم ارز خارجی، گروهی متقاضی قیمتگذاری جداگانه برای مهمانان خارجی و داخلی هستند؛ تقاضایی که نه تنها با قوانین فعلی همراستا نیست، بلکه از منظر حرفهای نیز می تواند با چالشهای اعتبار، شفافیت و تجربه منفی مهمان همراه باشد.
⚠️ تجربه جهانی نشان داده است که تفاوت در نوع ارز پرداختی، بهخودیخود مشکلی ایجاد نمیکند؛ آنچه مسئلهساز است، تفاوت در نرخ بهواسطه ملیت مهمان است.
📌 شاید مهمتر از نوع ارز، این باشد که مبنای قیمتگذاری روشن، یکسان و قابل پیشبینی باشد.
اعتماد در صنعت هتلداری، تنها با شفافیت پایدار میماند.
