کارنامه یکساله «آییننامه گردشگری ترکیبی»؛ فرشته نجات هتلسازی یا گریزگاه مسکنسازان؟ (بخش اول)
خردادماه ۱۴۰۴ بود که برگ جدیدی در ادبیات سرمایهگذاری گردشگری ایران ورق خورد. دولت با ابلاغ «آییننامه اجرایی بند (ث) ماده (۸۳) قانون برنامه هفتم پیشرفت»، رسماً مجوز ایجاد «تأسیسات گردشگری ترکیبی» را صادر کرد. بر اساس این مصوبه، سرمایهگذاران اجازه یافتند تا در پروژههای ساخت هتل، بخشی از فضا را به کاربریهای مکمل غیرگردشگری (بهویژه تجاری، اداری و مسکونی) اختصاص دهند و از تخفیفهای بیسابقه در عوارض ساخت و تغییر کاربری بهرهمند شوند.
اکنون در خرداد ۱۴۰۵، دقیقاً یک سال از ابلاغ این آییننامه تاریخی میگذرد. هتلجار نیوز در این گزارش تحلیلی دو بخشی، کارنامه این مصوبه، فرصتها و تهدیدهای آن را زیر ذرهبین برده است.
🔴 فرصتهای طلایی آییننامه (نیمه پر لیوان):
۱. حل بحران «دوره بازگشت سرمایه» در هتلسازی:
در اقتصاد تورمی ایران، ساخت هتل به دلیل دوره بازگشت سرمایه طولانی (گاه بالای ۱۵ تا ۲۰ سال) برای بخش خصوصی جذابیت نداشت. این آییننامه با مجاز کردن کاربری مسکونی و تجاری در دل پروژه، به سرمایهگذار اجازه داد با پیشفروش یا فروش این بخشها، نقدینگی عظیمی جذب کرده و آن را تزریق پروژه هتل کند. این روش ریسک سرمایهگذاری را به شدت کاهش داد.
۲. معافیتهای عوارض سنگین شهرداریها:
پیش از این، عوارض تغییر کاربری به گردشگری، کمر سرمایهگذاران را میشکست. بخشودگی بخش عمدهای از عوارض در کلانشهرها و تقسیط یا تعویق طولانیمدت مابقی آن پس از بهرهبرداری، انگیزهای جدی برای ورود غولهای ساختوساز به این حوزه ایجاد کرد.
۳. رونق هتلهای ترکیبی (Condo-Hotels):
این آییننامه مسیر را برای ورود الگوهای نوین بینالمللی مانند هتلهایی با مالکیت تفکیکشده اما مدیریت واحد هموار کرد؛ مدلی که خریدار مسکونی میتواند واحد خود را در فصولی از سال به مدیریت هتل بسپارد تا اجاره داده شود.
اما آیا همه چیز در میدان عمل به همین زیبایی پیش رفته است؟ در پست بعدی به نیمه تاریک ماجرا، خطر «گردشگرینمایی» و سوالات صریح ما از متولیان خواهیم پرداخت…
هتلجار نیوز ؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
