در صنعت جهانی هتلداری، آموزش یک فعالیت حاشیهای نیست؛ بلکه بخشی از زیرساخت حرفهای این صنعت است. دانشگاههای معتبر و مؤسسات تخصصی گردشگری، آموزش مدیریت هتل را بر پایه منابع علمی بهروز، تجربه عملی مستند و تسلط بر مفاهیم نوین مدیریت مهماننوازی ارائه میکنند. اما در فضای آموزشی هتلداری ایران هنوز یک پرسش جدی مطرح است: مدرسان این حوزه دقیقاً چه کسانی هستند و با چه پشتوانه علمی و حرفهای تدریس میکنند؟
در سالهای اخیر تعداد دورههای آموزشی هتلداری افزایش یافته، اما در بسیاری موارد همچنان همان سرفصلهایی تدریس میشود که سالها پیش تدوین شدهاند. این در حالی است که مدیریت هتل در جهان امروز بر پایه مفاهیمی مانند Revenue Management، Yield Management و تحلیل دادههای عملکردی هتل تعریف میشود. شاخصهایی مانند ADR، RevPAR و TRevPAR امروز ابزارهای اصلی ارزیابی عملکرد مالی هتلها هستند و مدیران حرفهای بر اساس همین شاخصها درباره قیمتگذاری، فروش و بهرهوری تصمیم میگیرند.
در کنار این شاخصها، مفاهیمی مانند Guest Experience، Online Reputation، Upselling و مدیریت کانالهای فروش آنلاین (OTA) به عناصر کلیدی رقابت در صنعت مهماننوازی تبدیل شدهاند. پرسش ساده اما تعیینکننده این است: چند نفر از مدعیان تدریس هتلداری در کشور با این مفاهیم آشنا هستند و آنها را بهصورت علمی آموزش میدهند؟
در رزومه برخی افراد نیز پدیدهای قابل تأمل دیده میشود؛ استفاده از عنوان «دکتر» یا DR در ابتدای نام، بدون آنکه مشخص باشد این عنوان دقیقاً از کدام دانشگاه و در چه حوزه تخصصی اخذ شده است. در کنار آن، عبارت «مدرس دانشگاه» نیز بهعنوان یک افتخار در رزومهها دیده میشود، در حالی که در نظامهای آموزشی حرفهای جهان، این عنوان دارای تعریف، ضابطه و مسیر مشخصی است.
واقعیت این است که آموزش هتلداری مسئولیتی فراتر از انتقال تجربههای شخصی است. این حوزه نیازمند مدرسانی است که هم با ادبیات حرفهای صنعت آشنا باشند و هم تحولات جهانی مهماننوازی را بشناسند. اگر قرار است صنعت گردشگری ایران وارد رقابت حرفهای منطقه شود، کیفیت آموزش و صلاحیت مدرسان آن موضوعی نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد.
هتلجار نیوز؛ دیدهبان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
:::
