افزایش بی سابقه قیمت پروازها به مقاصد گردشگری کشور، دیگر یک نوسان عادی در بازار حمل و نقل نیست؛ این وضعیت می تواند به نقطه آغاز حذف سفر داخلی از سبد زندگی بسیاری از خانواده های ایرانی تبدیل شود.
وقتی بلیت یک طرفه یک نفر به مقاصدی مانند کیش، شیراز، تبریز و دیگر شهرهای گردشگری به ارقام بالای ۱۰ میلیون تومان نزدیک می شود یا از آن عبور می کند، باید پرسید سفر داخلی دقیقا برای چه کسانی باقی مانده است؟
یک خانواده ۴ نفره، تنها برای رفت و برگشت هوایی، ممکن است ناچار به پرداخت بیش از ۸۰ میلیون تومان شود؛ رقمی که با هزینه اقامت، غذا، حمل و نقل شهری و حداقل تفریحات، به راحتی از مرز ۱۵۰ میلیون تومان عبور می کند.
در چنین شرایطی، سخن گفتن از توسعه گردشگری داخلی بدون توجه به قدرت خرید مردم، بیشتر به شعار شباهت دارد تا سیاست گذاری واقعی.
این گرانی فقط مشکل مسافر نیست؛ تهدید مستقیم برای هتل ها، اقامتگاه ها، رستوران ها، آژانس ها، راهنمایان گردشگری و همه کسب و کارهایی است که از جریان سفر زنده می مانند.
اگر قرار است سفر داخلی زنده بماند، باید با واقعیت روبه رو شد. بازاری که در آن هزینه پرواز از توان بخش بزرگی از جامعه خارج می شود، نمی تواند انتظار رونق پایدار در مقاصد گردشگری داشته باشد.
افزایش ظرفیت پرواز، شفافیت در قیمت گذاری، کنترل رفتارهای سوداگرانه، تقویت قطار و حمل و نقل جایگزین، و طراحی بسته های واقعی برای سفر خانوادگی، حداقل اقداماتی است که باید در دستور کار قرار گیرد.
ادامه این روند، شهرهای گردشگرپذیر را با کاهش تقاضا، افت اشغال هتل ها و رکود پنهان مواجه می کند.
پرسش جدی اینجاست: آیا عمر سفرهای داخلی برای طبقه متوسط به پایان رسیده است؟
اگر پاسخ منفی است، پس باید پیش از آنکه گردشگری داخلی به کالایی لوکس و طبقاتی تبدیل شود، تصمیم های شفاف، فوری و عملی اتخاذ گردد.
سکوت در برابر این وضعیت، به معنای پذیرش تدریجی مرگ سفر داخلی است.
نظر خود را برای ما به اشتراک بگذارید .
هتلجار نیوز؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
