رئیسجمهور در مراسم شب عاشورای حسینی گفت: «ما از همه طلب کمک داریم؛ هر کسی مدعی است میتواند، این گوی و میدان.» این سخنان، اگر از سطح بیان به مرحله عمل برسد، میتواند نشانهای از عزم دولت برای شنیدن، بهرهگیری از ظرفیت نخبگان و باز کردن راه مشارکت نیروهای متخصص در حل مسائل کشور باشد.
در حوزه گردشگری و هتلداری، این دعوت به کمک، معنایی بسیار روشن و کاربردی دارد؛ زیرا این بخش، یکی از مهمترین ظرفیتهای کشور برای ایجاد اشتغال، رونق اقتصادی، توسعه منطقهای و بازگرداندن تحرک به بخش خصوصی است.
با این حال، پرسش مهم این است که اگر قرار بر استفاده از همه ظرفیتهاست،
چرا پس از انتخاب پزشکیان، در بسیاری از ساختارهای مرتبط با گردشگری، تغییر رویکرد محسوسی دیده نشد؟
چرا از نخبگان، کارشناسان مستقل، فعالان حرفهای و نیروهای میدانی این حوزه برای مشارکت مؤثر در اداره امور دعوتی درخور صورت نگرفت؟
چرا انتصاب های سفارشی و فرمایشی شتاب گرفت ؟
و چرا همچنان در بسیاری از سطوح، میزهای مدیریتی در اختیار همان چهرههای تکراری باقی مانده که سالها در این ساختار حضور داشتهاند، بیآنکه نتیجهای متناسب با ظرفیت عظیم این صنعت حاصل شود؟
کمک کردن به دولت، صرفاً به معنای ارائه چند پیشنهاد و نوشتن چند یادداشت نیست. کمک زمانی معنا پیدا میکند که امکان شنیده شدن، اراده برای اصلاح و شجاعت در واگذاری مسئولیت به اهل تخصص و تجربه وجود داشته باشد.
تا زمانی که حلقه تصمیمسازی بسته بماند و مسیر ورود نیروهای تازهنفس، حرفهای و شایسته هموار نشود، طبیعی است که خروجی نهایی نیز تفاوتی جدی با گذشته نداشته باشد.
در این میان، باید با احترام از انتخاب سیدرضا صالحیامیری به عنوان وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی یاد کرد؛ مدیری فهیم، گزیدهگو، پیگیر و آشنا با پیچیدگیهای این وزارتخانه.
اما در عین حال نمیتوان از این واقعیت عبور کرد که برخی انتصابها، که احتمالاً بیرون از اختیار مستقیم او شکل گرفتهاند، مسیر بالندگی، نخبهگزینی و شایستهسالاری را در این حوزه دشوار کردهاند.
اگر قرار است با بیکاری و تنگنای معیشت مقابله شود، گردشگری یکی از جدیترین و در دسترسترین مسیرهاست؛ اما این مسیر تنها زمانی به نتیجه میرسد که «گوی و میدان» واقعاً به اهل آن سپرده شود، نه آنکه دعوت به کمک فقط در سطح کلام باقی بماند.
هتلجار نیوز؛ دیدهبان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
