هتل بین المللی یا بازی با آبروی ملی
در برخی شهرهای ایران، هتلهایی با عناوینی پرزرقوبرق دیده میشود:
«هتل بینالمللی»
اما کافیست تنها یکبار پا به داخل آن بگذارید تا با واقعیتی تلخ روبرو شوید:
اتاقهای مستعمل، سرویسهای فرسوده، صندلیهای پاره، آسانسورهای نیمهفعال، تلویزیونهایی که تنها «برفک» را خوب نمایش میدهند، تهویه ناکارآمد، صبحانهای در حد اقامتگاههای دو ستاره، و بو و دود غذای پخششده در لابی…
مهمان در حیرت میماند:
چرا هتلی با این سطح از خدمات، این عنوانها را یدک میکشد؟
و تأسفبارتر آنکه، چون هتل دولتیست، مردم دولت را مقصر میدانند.
در این میان، کارکنان با تمام توان در تلاشاند رضایت مهمان را جلب کنند؛
اما نبود یک مدیریت باانگیزه و آگاه، تلاشهای آنها را در چرخهای از بینظمی و بیبرنامگی بیاثر میسازد.
مدیرانی بی حال ، بی تفاوت و پشت میز نشین که درگیر ساختارهای دولتی و بروکراسی بوده و اغلب فاقد اختیار، چشمانداز و انگیزه اند.
و نتیجه آن چیزی نیست جز روزمرگی خستهکننده در دل ساختمانهایی که سالهاست به بازسازی اساسی نیاز دارند.
در بسیاری از این شهرها، چون گزینه دیگری برای اقامت وجود ندارد، مردم ناچارند همین ادارات فرسوده را با نام «هتل» تحمل کنند.
و اینجاست که پرسشهایی جدی مطرح میشود:
چه کسی این ستارهها را اعطا کرده؟
استانداردسازی این بناها با کدام شاخصها انجام شده؟
کدام نهاد نظارت میکند و چه کسی پاسخگوست؟
و سؤال مهمتر:
چگونه ممکن است که دولت خودش مجری باشد ، خودش ناظر باشد ، خودش به خودش ستاره و امتیاز بین المللی بدهد و خودش هتل اش را به خودش اجاره بدهد ؟
وقتی واژه «بینالمللی» بدون پشتوانه کیفیت و استاندارد به کار میرود،
آسیب فقط متوجه صنعت گردشگری نیست؛ بلکه شأن و آبروی ملی است که زیر سوال میرود.
📍بزودی اسناد و مطالبی درباره ساختار، نحوه واگذاری و وضعیت واقعی برخی از این هتلهای دولتی و بهظاهر بینالمللی منتشر خواهیم کرد.
در آرشیو «هتلجار»، مستنداتی درباره یکی از این نمونههای دولتی، در دسترس نهادهای پیگیری کننده قرار دارد.
