هتلداری در سایه قدرت

آسیب شناسی یک ساختار معیوب

پشت پرده های هتلداری

در واقع برخی هتل‌های وابسته به نهادهای دولتی و شبه‌دولتی از لحاظ کیفیت خدمات و امکانات، حتی بالاتر از بخش خصوصی عمل می‌کنند.
اما واقعیت این است که مسئله کیفیت نیست؛ مسئله، اصل ورود دولت به عرصه‌ای است که باید تمام و کمال در اختیار بخش خصوصی باشد.
بسیاری از این هتل‌ها ممکن است استانداردهای بالاتری نسبت به هتل‌های خصوصی داشته باشند، اما این نکته نمی‌تواند توجیهی برای ادامه حضور دولت در این بخش باشد.

در شرایطی که کشور نیازمند سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و گردش سرمایه در صنایع خدماتی است، حضور پررنگ دولت در هتلداری، عملاً یکی از موانع اصلی رشد پایدار این صنعت به شمار می‌آید.
این حضور، ضمن محدود کردن فضای رقابتی، باعث می‌شود که منابع عمومی به طور نادرست تخصیص یابند و در مسیر توسعه بنگاه‌های دولتی هزینه شوند، در حالی که این بنگاه‌ها قادر به جذب و بهره‌برداری از سرمایه‌های بخش خصوصی به‌طور مؤثر نخواهند بود.

این حضور دوگانه، نه تنها به خروج تدریجی بخش خصوصی از میدان منجر شده، بلکه فضا را برای سوءاستفاده، لابی‌گری و انحصار نیز باز گذاشته است.
در حالی که باید عرصه برای سرمایه‌گذاری واقعی و مولد فراهم شود، شاهد هستیم که منابع صرف توسعه بنگاه‌هایی می‌شود که نه‌تنها رقابتی نیستند، بلکه در برابر بخش خصوصی مزیت‌های ناعادلانه دارند.
این وضعیت، امکان رشد و شکوفایی برای بخش خصوصی را به شدت محدود می‌کند.

این ساختار پرحاشیه، به‌جای آنکه بستر رشد باشد، به مانعی برای پویایی صنعت گردشگری تبدیل شده است.
پشت پرده این توسعه‌ی ظاهری، ساختاری پنهان از قدرت، رانت و پیچیدگی‌های اداری نهفته است که اصلاح آن، مستلزم عزم جدی و مطالبه عمومی است.
در این میان، مهم‌ترین گام این است که تمامی نهادهای دولتی و شبه‌دولتی از ورود به عرصه هتلداری خارج شوند تا زمینه رقابت سالم فراهم گردد.

تا زمانی‌که نقش دولت از «متولی و ناظر» به «بازیگر و رقیب» تنزل پیدا کند، هیچ‌گونه رقابت سالمی شکل نخواهد گرفت. و این یعنی خطر برای آینده گردشگری ایران.
رشد پایدار این صنعت در گرو تغییر رویکردها و اصلاحات جدی است. باید فضای رقابتی باز و شفاف به‌وجود آید تا در نهایت، صنعت هتلداری به دست بخش خصوصی واقعی سپرده شود.

ادامه دارد ….