هتلداری ایران ، جغرافیای نابرابر
یکی از چالشهای پنهان اما اساسی در صنعت هتلداری ایران، توزیع نامتوازن هتلها در جغرافیای کشور است.
اگر نقشهای از پراکندگی واحدهای اقامتی در ایران تهیه شود، بهوضوح مشاهده میشود که بخش عمدهای از هتلهای چهار و پنجستاره در کمتر از ده شهر کشور متمرکز شدهاند؛ شهرهایی که سالانه حجم بالایی از گردشگر دریافت میکنند، اما در بسیاری مواقع دچار اشباع، کاهش کیفیت خدمات، و بعضا رقابت ناسالم در نرخگذاری میشوند.
در مقابل، مناطقی با ظرفیتهای فوقالعاده گردشگری—از کوهستانهای غرب گرفته تا سواحل جنوب، از دشتهای شرق تا جنگلهای شمالغرب—هنوز بعضا از کمترین امکانات اقامتی استاندارد برخوردارند.
این نابرابری تنها یک مسئله اقتصادی یا سرمایهگذاری نیست؛ بلکه ریشه در نبود سیاستگذاری راهبردی و ضعف در هدایت سرمایه دارد.
وقتی مجوز هتلسازی بدون تحلیل ظرفیت مقصد صادر میشود، نتیجه آن، انباشت غیرهوشمند هتل در چند نقطه و خلأ کامل در دیگر نقاط است.
این تمرکزگرایی، توسعه گردشگری را در کشور ناهماهنگ و ناپایدار کرده است. فرصتهای شغلی، ظرفیتهای بومی، و مسیرهای تازه گردشگری، قربانی این بیتوجهی به عدالت فضایی در صنعت هتلداری شدهاند.
