نشست وزیر با اعضای جامعه هتلداران ایران و جمعی از فعالان صنعت گردشگری کشور در محل هتل باباطاهر تهران برگزار شد.
همه حرف زدند و همه گوش دادند، عکس ها گرفته شد و رسانه ها تیتر زدند و تمام !
صندلیهای نِشست خالی شد، اما هتلدار خصوصی ماند؛ تنها، با قبضهای پر رقم، اقساط سر رسید شده، مواد غذایی در حال فساد و چشمانی که نگران به آینده کارکنانش خیره ماندهاند.
در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، هتلها، بدون نیاز به دستور و بیانیه مدیران بالا نشین ، بدون پیش شرط ، بیهیچ حمایت رسمی، پناه مردم شدند. از سر وجدان، از سر غیرت ، نه از سر تبلیغات و جیب دولت .
شاید باورش سخت باشد ، اما هتلدارانی پناه مردم شدند که شاید هیچیک از این مسئولان را ندیده و نمی شناسند .
اما حالا، در پاسخ آن ایثار، فقط چند کلمه شنیده میشود:
“تابآوری، همبستگی، شرافت، فرهنگ…” و جملات قشنگی مثل اهمیت دیپلماسی گردشگری ! ، اکوسیستم گردشگری ، صندوق ملی تاب آوری گردشگری و …بدون هیچ ساختار و بودجه و زمان بندی .
هتلداری ایران سالهاست در این صنعت، بیشتر از چند برابر جهان ، از این بالا نشین ها ، کلمات قشنگ شنیده است. و حالا امیدواریم که نوبت عمل رسیده باشد.
در این بحران، هتلدار بسیار تلاش کرد، گفت که فصل طلایی گردشگری غرب کشور سوخت، میلیاردها تومان خسارت ثبت شد، بازار گردشگر خارجی نابود شد .
ولی نتیجه و سهم گردشگری کشور در انتهای این نِشست ، فقط تشکیل کمیتهای در آینده است که قرار است مشکلات را «بررسی» و گزارش کند!
بله، وزیر از شرافت مردم گفت، از میزبانی شایسته سخن راند، از افتخار ملی حرف زد.
ما هم از ایشان قدردانیم و می دانیم که در این شرایط و به سرعت کاری نمی شود کرد؛ اما قدردانی بدون اقدام، مشکلی را حل نمی کند . هتلدار با “تشکر” نمیتواند حقوق کارمندش را بدهد یا اقساط بانک را پرداخت کند.
🔻 راهکارها خلاصه و شاید مفید باشند :
🔹 بستههای حمایتی فوری
🔹 استمهال بدهیها
🔹 معافیتهای موقت مالیاتی
🔹 سازوکار واقعی برای حمایت
🔹 تأمین فوری سرمایه در گردش
✍️ ” ما همه سرباز وطنیم .”
