«رونمایی از سایت فروش بلیت»؛ تیتر آشنایی است. هر چند ماه یکبار هلدینگی ، هتلی یا دفتری مسافرتی با غرور خبر میدهد که از امروز مسافران میتوانند «آنلاین» بلیت و اتاق بخرند؛ انگار هنوز اوایل دهه ۱۳۸۰ و عصر اینترنت دایلآپ است.
این در حالیست که جهان از میانه دهه ۱۹۹۰ با رزرو آنلاین و بلیت الکترونیکی زندگی میکند و در ایران هم از اوایل ۱۳۸۰ هتلها و ایرلاینها آرامآرام آنلاین شدهاند و بعد از ۱۳۹۵، تعداد زیادی از پلتفرمها، زنجیره کامل هتل، پرواز، پکیج بلیط و هتل، تور و باشگاه مشتریان را ارایه کرده اند.
در چنین فضایی، «افتتاح سایت فروش بلیت و پلتفرم های فروش » در سال ۱۴۰۴ بیش از آنکه نوآوری باشد، اعترافی مودبانه به عقبماندگی است.
مسئله فقط تأخیر نیست؛ سوءبرداشت از خودِ نوآوری است. بسیاری از این رونماییها بیش از آنکه پاسخ به نیاز مسافر باشد، پاسخ به نیاز برگزارکننده برای دیدهشدن، عکس یادگاری و تقدیرنامه و هدفی آشکار و پنهان است.
بدیهی است که هدف اصلی می تواند به بیراهه کشاندن مدیران اصلی و بالا دستی باشد.
مسافر امروزی از پلتفرم سفر چیز دیگری میخواهد، نه تریبونی که پشت آن با منطق بیست سال پیش حرف زده شود.
وقتی مدیری بدون شناخت تاریخچه رزرواسیون و ترندهای جهانی سفر، یک سایت ساده فروش بلیت را «تحول دیجیتال» مینامد و برای یک قابلیت بدیهی مثل پلتفرم های فروش عادی ، مراسم میگیرد، مشکل فقط اغراق تبلیغاتی نیست؛ علامت شکافی عمیق میان نگاه او با استانداردهای امروز گردشگری است.
مدیری که بهجای خلق ارزش جدید، مشغول حل مسئلهای است که دیگران سالها پیش حل کردهاند. تا این شکاف با آموزش و بهروزرسانی دانش و گوشدادن به صدای مسافر پر نشود، هر چند وقت یکبار شاهد رونمایی همان چرخ قدیمی با رنگی تازه خواهیم بود؛ چرخ میچرخد، اما صنعت جلو نمیرود.
نقش رسانهها و نهادهای صنفی نیز کمرنگ نیست؛ هر بار که بهجای طرح پرسش جدی، این رونماییها را بیچالش پوشش میدهیم و برای بدیهیترین امکانات امروز، تیتر «اولین» میزنیم، این توهم نوآوری را تقویت میکنیم.
شاید وقت آن رسیده بهجای تشویق دیر رسیدن به قطاری که سالهاست رفته، از مدیران بخواهیم گزارش دهند در یک دوره سهماهه، چند نفر واقعاً از این خدمات «مبدعانه» استفاده کردهاند و سهم واقعی آن در بهبود تجربه سفر چیست.
هتلجار؛ دیدهبان شفافیت در هتلداری و گردشگری ایران.
