در سومین و آخرین بخش از تحلیل، به بررسی تاثیر مستقیم انزوای هتلداری ایران بر سرنوشت کارکنان و راهکارهای برون رفت از این بن بست مدیریتی می پردازیم.
بزرگترین قربانیان پارادوکس انزوا و سندروم برترپنداری تدافعی در هتلداری ایران، کارکنان متخصص و بدنه اجرایی هتل ها هستند.
در حالی که در جوایز هتلیر خاورمیانه در دوحه، از خلاقیت ها و تلاش های فردی کانسرژها، مدیران خانه داری، سرآشپزها و کارشناسان فناوری تقدیر می شود، در ایران استعدادهای بی شمار کارکنان زیر سایه سنگین مدیریت های سنتی، خویشاوندسالاری و تصمیمات غیرتخصصی مدفون می مانند.
کارکنانی که با عشق، تعهد و دانش روز تلاش می کنند استانداردهای مهمان نوازی را حفظ کنند، اما ساختار حاکم بر هتل ها فضایی برای رشد، ارتقا و دیده شدن بین المللی به آنها نمی دهد. وقتی شایسته سالاری جای خود را به روابط و رانت های دولتی و شبه دولتی بدهد، انگیزه های حرفه ای خشک می شوند.
نجات هتلداری ایران از این پیله خودساخته، نیازمند شجاعت در پذیرش واقعیت هاست. باید تعارف ها را کنار گذاشت و درهای هتل ها را به روی ارزیابی های مستقل شخص ثالث گشود.
توسعه مدیریت پیمان توسط شرکت های مستقل، خروج نهادهای دولتی از تصمیم گیری های اجرایی گردشگری و ایجاد بسترهای شفاف برای سنجش رضایت مهمانان و بهره وری کارکنان، اولین گام ها برای ورود به دنیای حرفه ای هاست.
باید از بازی در زمین گل کوچک محلی دست برداشت و خود را با معیارهای جهانی سنجید. کارکنان توانمند هتلداری ایران شایسته حضور در تراز اول جهان هستند و این امر تنها با شکستن انحصار، پذیرش استانداردهای علمی و اولویت دادن به شایستگی به جای روابط محقق خواهد شد.
هتلجار نیوز؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
