پیشنویس تازه ضوابط درجهبندی هتلها، در کنار نقاط قوت، با چند ضعف جدی روبهرو است. متن طولانی، جداول متعدد و کدهای پیچیده باعث میشود این سند بدون راهنمای ساده و آموزش کاربردی، برای بسیاری از مدیران بیشتر شبیه یک چکلیست اداری باشد تا ابزار واقعی مدیریت کیفیت.
تمرکز آییننامه بیشتر بر متراژ، مصالح و تجهیزات است تا تجربه واقعی میهمان. معیارهایی مانند رفتار و مهارت کارکنان، رسیدگی به شکایات، استفاده از بازخورد مهمانان و سنجش دورهای رضایت، جای پررنگی در امتیازدهی ندارند؛ بنابراین ستاره هتل بیش از آنکه نشاندهنده کیفیت تجربه باشد، بیانگر سطح امکانات فیزیکی است.
همچنین، مقررات فعلی بیشتر با مدل کلاسیک هتل سازگار است و برای بوتیکهتلها، هاستلها، اقامتگاههای مینیمال شهری و هتلهای تاریخی انعطاف کافی ندارد. برخی الزامات ساختمانی و تجهیزاتی برای این نوع هتلها قابل اجرا یا منطقی نیست، اما عدم تحقق آنها میتواند باعث کاهش درجه شود و عملاً امکان ارتقای رتبه هتلهای تاریخی را محدود کند.
در حوزه فناوری و پایداری هم خلأهایی دیده میشود. موضوعاتی مانند چکاین و چکاوت غیرحضوری، کلید دیجیتال، مدیریت داده و حریم خصوصی و امنیت سامانهها بهطور جدی دیده نشده و الزامات محیطزیستی عمدتاً در حد امتیاز تشویقی باقی مانده است.
سرنوشت این آییننامه بیش از هر چیز به شیوه اجرا، شفافیت ارزیابیها و امکان اعتراض منصفانه هتلها وابسته است. بدون گفتوگوی سازمانیافته با هتلداران، کارشناسان و بخش خصوصی، خطر بیاعتمادی و سلیقهای شدن اجرا وجود دارد.
ادامه در کامنت ….
هتلجار دیده بان شفافیت در هتلداری و گردشگری ایران
