وقتی نظرات مهمانان در برخی از مجموعه های اقامتی در چند سامانه رزرواسیون ، کنار هم قرار می گیرند، با تصویری روبه‌رو می‌شویم که از یک نارضایتی ساده فراتر می‌رود؛ بوی نامطبوع، ضعف نظافت، فرسودگی فضاها، بی‌نظمی در خدمات، رسیدگی ناکافی، و گلایه‌های تکرارشونده از وضعیتی خبر می‌دهد که با ادعای میزبانی حرفه‌ای فاصله دارد. اینها فقط چند نظر پراکنده نیست؛ وقتی شکایت‌ها در زمان‌های مختلف و در چند بستر عمومی تکرار می‌شوند، دیگر نمی‌توان موضوع را به سلیقه شخصی مهمانان تقلیل داد.
در چنین شرایطی سؤال اصلی این است: چه کسانی اجازه داده‌اند مجموعه‌ای با این حجم از ضعف‌های آشکار، همچنان بی‌هزینه به کار خود ادامه دهد؟ چرا با وجود ثبت و تکرار این گلایه‌ها، نظارتی موثر، سرزده و نتیجه‌محور انجام نشده است؟ چرا سازوکارهای مسئول، تا زمانی که بحران رسانه‌ای نشود، واکنش جدی نشان نمی‌دهند؟
واقعیت این است که وقتی مهمان از نظافت، بهداشت، رفتار کارکنان، کیفیت خدمات و حتی آرامش اولیه اقامت ناراضی است، مسئله فقط یک «گلایه مهمان» نیست؛ اینجا پای حقوق مصرف‌کننده، اعتبار صنعت اقامت و سلامت عمومی در میان است. مجموعه‌ای که در آن نظم، پاکیزگی و پاسخ‌گویی رعایت نشود، نمی‌تواند با اتکا به ظاهر و تبلیغ، اعتماد مردم را حفظ کند.
نقش مدیران استانی، نهادهای نظارتی و تشکل‌های صنفی در این میان تعیین‌کننده است. اگر نظارت‌ها فقط روی کاغذ بماند، اگر بازرسی‌ها به گزارش‌های تشریفاتی محدود شود و اگر صنف به‌جای صیانت از استاندارد، صرفا مدافع سکوت باشد، نتیجه همین می‌شود: نارضایتی گسترده، تکرار تخلف، و فرسایش اعتماد عمومی.
نام این مجموعه ها محفوظ نیست . می توانید با یک بررسی ساده و مطالعه نظرات مهمانان در پلت فرم های معتبر رزرواسیون به نام آنها دسترسی پیدا کرد . اما مطالبه شفافیت محفوظ نمی‌ماند. حق مردم برای اقامت امن، تمیز و محترمانه، قابل معامله نیست. اگر شکایت‌ها واقعی است، باید بازرسی و برخورد شود؛ اگر هم نادرست است، باید با سند و گزارش رسمی تکذیب گردد. در هر دو حالت، سکوت پذیرفتنی نیست.
ما مطالبه شفاف داریم و بزودی در گزارش های تکمیلی به وظایف و نقش های تک تک این نهادهای نظارتی خواهیم پرداخت .
هتلجار نیوز ؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
