هتلجار مدتی است بهدلیل معرفی برخی مدیران هتل، زیر فشار نقد است؛ منتقدان میگویند «اینها مدیران واقعی هتلداری ایران نیستند» یا میپرسند «چرا فلانی را معرفی کردید؟». هتلجار میپذیرد که هیچ رسانهای بیخطا نیست، اما وقتی از منتقدان میخواهد فقط سه مدیر عملیاتی حرفهای را با ذکر سوابق معرفی کنند، معمولاً پاسخی جز سکوت یا کلیگویی داده نمیشود.
مسئلهی اصلی، خلأ یک «نظام شناسایی و ارزیابی» مدیران هتلداری در ایران است. در این صنعت، حتی بر سر اینکه «ژنرالهای واقعی عملیات هتل» چه کسانیاند، اجماع حداقلی هم وجود ندارد؛ نه معیارهای شفاف و قابل سنجش تعریف شده، نه متولی مشخص، نه بانک دادهی عملکردی و نه نهاد مستقلی که بتواند بین شهرت و روابط از یکسو و کارنامهی واقعی از سوی دیگر تفکیک ایجاد کند.
نتیجه این شده که برخی مدیران موفق در گمنامی ماندهاند و در مقابل، عدهای فقط خود و حلقهی نزدیکشان را به رسمیت میشناسند. مراسمها و انتخابها نیز اغلب درگیر تعارفات و تکرار چند نام محدود تحت عنوان «پدران هتلداری» است؛ درحالیکه هتلداری نوین به مدیرانی تحصیلکرده، دادهمحور، بینالمللینگر و مسلط به رفتار میهمان نیاز دارد.
امروز اگر بخواهیم فهرست مدیران برتر هتلداری ایران را بر اساس شاخصهایی مانند ضریب اشغال، RevPAR، رضایت میهمان، ثبات تیم، تربیت نیرو و نوآوری تنظیم کنیم، عملاً نهاد رسمی و قابل اتکایی وجود ندارد. در این میان، نسل تازهای از مدیران جوان، خلاق و سختکوش در هتلهای خود تغییرات جدی ایجاد کردهاند، اما نه مراسمی برای معرفیشان هست، نه تریبونی برای تحلیل کارنامهشان و نه حتی یک پنل گفتوگو برای شناساندنشان به نسل جدید.
هتلجار ادعا نمیکند هر مدیری که معرفی میکند «ژنرال قطعی هتلداری ایران» است؛ اما معتقد است اینان جزو بهترین ها هستند . ولیکن معتقد است :
۱) باید بدنه کارشناسی هتلداری ایران ، سرمربی های هتلداری را خوب بشناسد ؛
۲) باید شاخص و خط کشی مشخص و حرفه ای برای شناسایی و معرفی این ژنرال ها به هتلداری ایران باشد؛
۳) باید ساختاری منسجم و بدون تعارفات مرسوم و سخنرانی های همیشگی حداکثر هر سه سال یکبار ، این افراد را معرفی نماید.
هدف هتلجار ، حرکت به سمت گفتوگوی حرفهای، شفافیت و کمک به شایستهسالاری در هتلداری و گردشگری ایران است.
هتلجار، دیدهبان شفافیت در هتلداری و گردشگری ایران.
