توسعه بومگردی در ایران دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی است برای تداوم حیات گردشگری پایدار و توزیع عادلانه فرصتهای اقتصادی در سراسر کشور. در این میان، گیلان—با فرهنگ ریشهدار، طبیعت کمنظیر و مردمانی مهماننواز—نمونهای الهامبخش از ظرفیتهای بالفعل گردشگری روستایی است.
گیلان، سرزمین فرهنگ و اصالت است؛ با آیینهای دیرینه، موسیقیهای ماندگار و چهرههایی چون زنده یاد فریدون پوررضا، ناصر مسعودی و ناصر وحدتی که هر یک بخشی از هویت این خطهاند.
غذاهای بیهمتا، لباسهای رنگین، لهجههای آهنگین و مردم بیریا، این استان را به پایتخت طعم و طراوت ایران بدل کردهاند.
اما بخشی از گیلان امروز با چالشی جدی روبهروست. برخی اقامتگاههایی که به نام بومگردی شناخته میشوند، فاقد حداقل استانداردهای بهداشتی و ایمنیاند. فضاهایی موسوم به «تَلار» — که روزگاری نماد صفای زندگی روستایی بودند — در برخی مناطق به محیطهایی ناایمن، بدون بهداشت و پرخطر تبدیل شدهاند؛ تهدیدی برای سلامت گردشگر و اعتبار گردشگری استان.
در کنار این چالشها، جادههای ناایمن، نبود روشنایی در معابر، ضعف شبکه برق، جمعآوری غیراصولی زباله و کمبود زیرساختهای بهداشتی از دیگر موانع توسعه گردشگری روستایی در گیلان است. این مشکلات نه با شعار، بلکه با تصمیم و اقدام عملی برطرف میشوند.
در همین راستا، تصمیم تازه دولت برای معافیت سرمایهگذاران گردشگری از پرداخت عوارض تغییر کاربری اراضی، گامی مؤثر در مسیر تسهیل سرمایهگذاری محسوب میشود. اگر این اقدام ملی با حمایت استانی همراه گردد، مسیر توسعه در شهرستانهایی استان گیلان هموارتر خواهد شد.
شهرهای تاریخی و زیبایی چون کوچصفهان، لولمان، پرهسر و پیربازار در کنار شهرهای بزرگی همچون رشت، انزلی، لاهیجان، لنگرود، آستانه اشرفیه و رودسر، ظرفیتهای ارزشمندی برای شکلگیری گردشگری بومی، روستایی ، فرهنگی و پایدار دارند—بهشرط آنکه سرمایهگذاران جسارت ورود و مدیران محلی اراده حمایت داشته باشند.
اگر مسئولان همراهی کنند و مردم و سرمایهگذاران در کنار هم قرار گیرند، گیلان میتواند به قطب بومگردی پایدار ایران بدل شود؛ الگویی از همنشینی فرهنگ، طبیعت و اقتصاد سبز.
هتلجار، دیدهبان شفافیت در هتلداری ایران
