در این مجموعه سه قسمتی، به بهانه برگزاری یکی از معتبرترین رویدادهای تخصصی منطقه، به کالبدشکافی وضعیت بحرانی مدیریت هتلداری در ایران و سرنوشت کارکنان متخصص آن می پردازیم.
سیزدهم مه ۲۰۲۶، هتل جی دبلیو ماریوت مارکیس سیتی سنتر دوحه در کشور قطر، میزبان بیست و دومین دوره جوایز هتلیر خاورمیانه بود.
رویدادی در سطح استانداردهای جهانی که در سی و پنج دسته بندی مختلف، از خلاقیت های عملیاتی تا توسعه سرمایه انسانی را به بوته سنجش می گذارد.
تماشای این رقابت نفس گیر در همسایگی ایران، واقعیتی تلخ را پیش چشم می کشد؛ این که صنعت هتلداری ایران فرسنگ ها از این جریان پویا فاصله گرفته است.
ایران هیچگاه در جام جهانی هتلداری بازی نکرده است . سهم ما از این صنعت پرشتاب، بازی در یک لیگ داخلی و محدود است؛ لیگی بدون داور، بدون معیار سنجش و بدون ناظر مستقل که در آن هر تیمی خود را قهرمان و بی رقیب می داند.
وقتی متر و معیاری برای سنجش کیفیت، رضایت واقعی و سیستمی مهمان و دانش مدیریتی به روز بین المللی وجود نداشته باشد، ادعاهای بزرگ متولد می شوند.
این وضعیت نماد بارز پارادوکس انزوا و غرور در صنعت هتلداری است. از یک سو خود را از زنجیره ارزش جهانی، سیستم های رتبه بندی بین المللی و برندهای مطرح دنیا محروم کرده ایم و از سوی دیگر، برخی با غروری کاذب ادعا می کنند که بهترین خدمات و مجلل ترین فضاها را در سطح بینالمللی ارایه می دهند .
انزوا برای مدیریت های سنتی و رانتی ابزاری شده است تا ناکارآمدی خود را پنهان کنند. در غیاب داوری مستقل و ارزیابی های شخص ثالث، هر هتلی در ایران تندیس های خودساخته برتری را به دیوار می کوبد و خود را سرآمد منطقه معرفی می کند.
اما حقیقت این است که بدون حضور در میدان رقابت واقعی، این ادعاها چیزی جز توهم برتری نیست. در بخش بعدی این یادداشت، به بررسی ریشه های سندروم برترپنداری تدافعی و فرار از رقابت های جهانی خواهیم پرداخت.
ادامه دارد ….
هتلجار نیوز؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
