چرا برخی مدیران دولتی در حوزه گردشگری و هتلداری، به جای تمرکز بر اصلاح زیرساخت‌ها، ارتقای کیفیت خدمات و ایجاد تحول ملموس در مجموعه‌های تحت مدیریت خود، بخش عمده انرژی و توانشان را صرف حضور بی‌پایان در رسانه‌ها و صدور بیانیه‌های پیاپی می‌کنند؟
این رفتار تنها یک ترجیح شخصی نیست، بلکه یک آسیب عمیق مدیریتی است که ریشه در فرار از مسئولیت‌های واقعی و ایجاد سپری از جنس تبلیغات برای پوشاندن ضعف‌های عملکردی و یا اموری دارند که می توان آنها را به راحتی برشمارد :
آینده شغلی و تمایل به حفظ پست و نگاه به پست های بالاتر ، جلب حمایت از بالا و ایجاد این ذهنیت که من فعال، پرانرژی و مسلط بر امور هستم ، توهم مقابله با انتقادات ، دیده شدن یعنی بودن ، توهم اشراف و سخن از هر دری و وری ، مکانیزم دفاعی جهت پوشاندن مشکلات و … .
واقعیت این است که مواجهه با چالش‌های واقعی گردشگری و هتلداری ، مشکلات انباشته، نارضایتی کارکنان و افت بهره‌وری نیازمند پشتکار شبانه‌روزی، تخصص و تصمیم‌گیری‌های سخت است. برای مدیری که دانش یا اراده کافی برای اصلاح امور ندارد، پناه بردن به لنز دوربین و میکروفون خبرنگاران، ساده‌ترین راه برای نمایش دستاوردهای خیالی و ایجاد حس کاذب تسلط بر امور به شمار می‌رود. رسانه در اینجا ابزاری برای آگاهی‌بخشی نیست، بلکه مسکنی موقت برای پنهان کردن بحران‌های درونی مجموعه است.
کافی است ساختار عملکردی بخش خصوصی را با این شیوه مقایسه کنیم. در هتل‌ها و بنگاه‌های خصوصی، مدیر با شاخص‌های دقیق مانند سودآوری، رضایت مشتریان، نرخ اشغال و انگیزه کارکنان سنجیده می‌شود. کدام مدیر موفق بخش خصوصی وقت خود را به بیانیه ها و مصاحبه‌های بی‌پایان اختصاص می‌دهد؟
بخش خصوصی به خوبی می‌داند که بازار با کلمات زیبا و وعده‌های توخالی اداره نمی‌شود و کم‌کاری در میدان عمل، بلافاصله منجر به سقوط برند و شکست اقتصادی خواهد شد.
اما در ساختار مدیریتی دولتی و خصولتی، به دلیل عدم وجود پاسخگویی شفاف و فقدان ارزیابی مبتنی بر نتیجه، برخی افراد «دیده شدن» را با «کارآمدی» اشتباه می‌گیرند. این اعتیاد به خودنمایی رسانه‌ای، سازمان را دچار رخوت و عقب‌ماندگی مزمن می‌کند. مدیریت اصیل و حرفه‌ای در سکوت اتاق فکر، نظارت مستمر میدانی و کارنامه ملموس معنا پیدا می‌کند، نه در ردیف مصاحبه‌های تکراری و اظهارنظرهای بی‌حاصل.
هتلجار نیوز؛ دیده‌بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
