تصمیمات پشت‌درهای بسته و پاک‌کردن صورت‌مسئله با ادغام‌های صوری، حکایت تلخ این روزهای نظام آموزشی کشور در حوزه گردشگری و هتلداری است.
ماجرای تغییر ساختار آموزش هتلداری و تجمیع آن ذیل عنوان کلی «گردشگری و مهمان‌نوازی»، مصداق بارز کج‌فهمی ساختاری نسبت به نیاز واقعی بازار کار است.
سیاست‌گذاران آموزش و پرورش با این تصور اشتباه که هتلداری صرفا شاخه‌ای جانبی از گردشگری است، هویت مستقل و مهارتی این حرفه را فدای تصمیمات بروکراتیک کرده‌اند؛ تصمیمی که نه تنها گرهی از مشکلات باز نمی‌کند، بلکه به تضعیف آشکار بنیه مهارتی در صنعت اقامتی می‌انجامد.
گردشگری صنعتی کلان‌نگر، برنامه‌ریز، مبتنی بر سیاست‌گذاری سرزمینی و جذب سفر است، در حالی که هتلداری دانشی خردنگر، فرآیندمحور، مهندسی‌شده و متکی بر استانداردهای سخت‌گیرانه اجرایی است. فرآیندهایی نظیر مدیریت پذیرش، حسابداری هتلداری، بهداشت و خانه‌داری تخصصی، مهندسی غذا و نوشیدنی و کنترل هزینه، علومی کاملا عملیاتی هستند که هیچ سنخیتی با سرفصل‌های تئوریک گردشگری عمومی ندارند.
دانش‌آموز هنرستان باید مهارت کارگاهی و استانداردهای تشریفات را در محیط شبیه‌سازی‌شده بیاموزد، نه اینکه ساعت‌های گران‌بهای عملی را صرف تعاریف انتزاعی گردشگری کند.
اعتراض اخیر و صحیح جامعه هتلداران هشداری بر همین چالش بود، اما نتیجه نهایی و چسباندن یک عنوان ترکیبی، صرفا رسمیت‌بخشی به افت مهارت‌آموزی است.
بحران امروز تأسیسات اقامتی، کمبود شدید کارکنان ورزیده در خط مقدم است؛ نیروهایی که باید الفبای خدمت‌رسانی را از پایه در کارگاه‌های اختصاصی فرابگیرند. وقتی استقلال هویتی و سرفصل‌های مجزای هتلداری برچیده می‌شود، مدرس تخصصی کنار می‌رود و فارغ‌التحصیلانی بی‌بهره از مهارت‌های فنی تحویل بازار می‌شوند که هزینه‌های سنگین بازآموزی را به هتلداران تحمیل می‌کنند.
هتلداری نیازمند رشته‌ای کاملا مستقل، نظام ارزیابی مهارتی و کارگاه‌های ویژه عملیاتی است. حل کردن این رشته حیاتی در ساختارهای نظری گردشگری، ضربه‌ای جبران‌ناپذیر به سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و تنزل کیفیت خدمات مهمان‌نوازی کشور خواهد بود.
در اینخصوص و نقش ولی تیموری مدیرکل دفتر مطالعات، آموزش و برنامه‌ریزی گردشگری وزارت گردشگری در این زمینه با ریز جزئیات و اتفاقات و اقدامات ، کاملتر خواهیم گفت .
هتلجار نیوز؛ دیده‌بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
