فراموششدگان هتلداری؛ وقتی سرمایه انسانی اولویت نیست
در نگاه نخست، بهنظر میرسد وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی تلاش زیادی برای رونق صنعت هتلداری دارد: از تسهیلات بانکی گرفته تا معافیتهای مالیاتی و پیگیریهای مداوم برای کاهش مالیات و هزینه انرژی هتلها. اما اگر کمی دقیقتر بنگریم، این حمایتها تقریباً بهطور کامل حول یک محور میچرخد: سرمایه مالی.
⛔️ اما پرسش جدی اینجاست: آیا سرمایه انسانی هم به همین اندازه برای وزارتخانه اهمیت دارد؟
امروز دهها نشست و جلسه برای حل دغدغههای سرمایهگذاران برگزار میشود، ولی هیچگاه دیده نشده همین توجه به حال و آینده کارکنان و مدیران هتلها، مدیران میانی یا مربیان آموزشی شود.
هیچ سازوکار مشخصی برای ارتقای حرفهای آنان تعریف نشده، و هیچ برنامهای برای دیده شدن این بدنه زحمتکش در فرآیندهای تصمیمسازی ارائه نمیشود.
👥 نیروی انسانی، ستون فقرات هتلداری است؛ اما در ساختار سیاستگذاری رسمی، جایی برای آن وجود ندارد. آنچه اولویت دارد، تسهیل در تأمین مالی، تأسیس واحدهای جدید و حمایت از ساختوساز است. در حالیکه کیفیت تجربه میهمان، نه از جنس آجر و سنگ، بلکه از دلِ رفتار، آموزش، انگیزه و امنیت روانی کارکنان بیرون میآید.
📉 حذف بیسروصدای انسانها از معادله توسعه، پیامد ناگزیر یک سیاستگذاری کور است؛ سیاستی که فقط به آنچه قابل اندازهگیری مالی است توجه دارد، نه آنچه پایداری واقعی میسازد.
📍وزارتخانهای که خود را متولی گردشگری میداند، نمیتواند فقط مدافع سرمایه باشد. اگر «انسان» را نبیند، حتی سرمایه نیز دوام نخواهد آورد.
🔜 در پست بعد، دقیقتر از این غیبت دردناک و حذف تدریجی نیروی انسانی از ساحت سیاستگذاری خواهیم گفت.
نکته : عکس ها واقعی نیست .
