📌 سهگانه «تشکلهای بیقدرت»
قسمت دوم – اساسنامه تیپ؛ یکسانسازی به قیمت حذف اختیار
در قسمت قبل گفته شد که بسیاری از تشکلهای گردشگری در ایران، نه بر اساس قانون، بلکه بر پایهی آییننامههای وزارتخانهای شکل گرفتهاند. اما مشکل، تنها ریشهی تشکیل نیست؛ ساختار درونی این نهادها هم بحرانیست.
اغلب این تشکلها فاقد دفتر مستقل، نیروی اجرایی ثابت و منابع مالی پایدارند. حق عضویت دریافت نمیشود، جلساتشان پراکنده است و برنامهریزی بلندمدت، تقریباً وجود ندارد.
آنها نه ابزار دارند و نه اختیار. و اگر هم اختیاری داده شده، مانند امضای مشترک صدور پروانه در جامعه هتلداران یزد، بیشتر استثناست تا قاعده.
در چنین فضایی، وزارت گردشگری با تهیهی «اساسنامه تیپ»، عملاً همه تشکلها را به استفاده از یک قالب از پیش نوشتهشده مجبور کرده است.
یعنی: حذف اختیار مجامع عمومی، نادیده گرفتن تفاوتهای محلی، و تقلیل استقلال تشکلها به اطاعتنامهای رسمی.
این الزام، نهتنها از منظر صنفی آسیبزاست، بلکه با قانون هم در تضاد است.
در بند «الف» ماده ۸۳ برنامه ششم توسعه آمده:
«دولت مکلف است زمینه مشارکت مؤثر و فراگیر تشکلها را در تصمیمسازی، تصمیمگیری، اجرا و نظارت فراهم نماید.»
اما آییننامه وزارتخانه، دقیقاً در جهت عکس حرکت کرده است؛ با تحمیل ساختاری یکدست و نادیده گرفتن اراده جمعی.
📌 جامعه هتلداران گیلان اخیراً با انتشار بیانیهای، به صراحت به این الزام اعتراض کرد و آن را دخالت در امور صنفی دانست. اما پرسش اینجاست: آیا گوش شنوایی برای این اعتراضها هست؟
🟡 ادامه این پرونده در قسمت سوم:
