سهگانه «تشکلهای بیقدرت»
🔹 قسمت اول – تشکل یا تشریفات؟ / به بهانه جلسه وزیر با روسای تشکلها
گفته میشود که احتمالا این هفته جلسهای میان وزیر گردشگری و برخی رؤسای تشکلهای گردشگری برگزار خواهد شد. بهانه خوبیست تا از خود بپرسیم:
تشکلهای گردشگری واقعاً چه جایگاهی دارند؟ نمایندهاند یا نمایشی؟
در جهانی که تشکلهای صنفی بازوی مشارکت و ناظر بر سیاستگذاریاند، در اینجا بسیاری از این نهادها، فقط نامی از ساختارند.
این وضعیت، ریشه در آییننامههایی دارد که از دوره سلطانیفر آغاز شد و در دوران مونسان به مرحله اجرا رسید؛ آییننامههایی که بهجای تقویت استقلال، تشکلها را در قالبهایی واحد و وابسته، محدود ساخت.
در سال ۱۴۰۰،با تمرکز بر اساسنامه تیپ و ساختاری از پیش تعیینشده برای همه؛ آییننامه «نحوه تشکیل، فعالیت و نظارت بر تشکلهای گردشگری» ابلاغ شد.
این یعنی حذف تفاوتها، نادیدهگرفتن استقلال مجامع عمومی، و صدور مجوز برای تشکلهایی که بیشتر تابعاند تا مؤثر.
📌 حاصل کار چه شد؟
تشکلهایی که بعضا بدون پشتوانه قانونی شکل گرفتند، رسمیت ناپایدار دارند، و اغلب تنها به زدن نامه، تشکیل پرونده و حضورهای نمادین محدود شدهاند. اختیارات واقعی؟ تقریباً هیچ.
🔸 حالا در آستانه یک نشست ، این پرسش پررنگتر از همیشه است:
در این جلسه چه کسانی قرار است از منافع صنف دفاع کنند؟ و آیا اصلاً گوش شنوایی برای آن هست؟
🟡 این نخستین قسمت از یک سهگانه تحلیلی است که امروز در «هتلجار» منتشر میشود.
