دومین بخش از یادداشت تحلیلی هتلجار نیوز به بررسی ذهنیت مدیرانی می پردازد که فرار از معیارهای جهانی را با پوشش های تدافعی توجیه می کنند.
در بخش نخست گفتیم که هتلداری ایران خود را از حضور در جام جهانی محروم کرده و به یک لیگ بدون داور دل خوش کرده است. اما ماجرا از این هم فراتر می رود. امروز برخی از مدعیان این صنعت حتی در لیگ داخلی هم بازی نمی کنند؛ آنها در زمین گل کوچک محله خود مسابقه می دهند و پس از پیروزی بر رقبای فرضی، خود را قهرمان ایران می نامند. این رفتار، ریشه در یک انتخاب استراتژیک اما نادرست دارد: ترجیح دادن بزرگ دهکده بودن به کوچک شهر جهانی بودن. مدیریت سنتی هتلداری در ایران ترجیح می دهد در یک بازار انحصاری، بی رقیب و بدون چالش پادشاهی کند، تا اینکه به عنوان بازیکنی کوچک وارد میدان بزرگ رقابت جهانی شود و مجبور به ارتقای استانداردهای خود باشد.
این رویکرد بستر ساز شکل گیری سندروم برترپنداری تدافعی در بدنه مدیریتی صنعت شده است. هر زمان که سخن از استانداردهای نوین زنجیره های بین المللی مانند ریتر کارلتون، لزوم استقرار مدیریت پیمان توسط شرکت های تخصصی و یا ضرورت شفافیت در امارهای مالی و عملیاتی به میان می اید، دیوارهای دفاعی بالا می روند. بهانه ها همیشه اماده هستند: تفاوت های فرهنگی، محدودیت های اقتصادی و شرایط خاص کشور. اما حقیقت پشت این بهانه ها، ترس از ارزیابی شفاف است. سندروم برترپنداری تدافعی به مدیران ناکارآمد اجازه می دهد تا هرگونه نقد ساختاری را رد کرده و به بازتولید روش های منسوخ خود ادامه دهند. نتیجه این فرار از استانداردهای جهانی، درجا زدن صنعتی است که پتانسیل های عظیمی برای رشد دارد. در بخش پایانی، به سرنوشت سرمایه های انسانی در این چرخه معیوب نگاه خواهیم کرد.
ادامه دارد ….
هتلجار نیوز؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
