امروز، دوشنبه ۵ خرداد ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۳۰، جلسهای با حضور انوشیروان محسنی بندپی، معاون گردشگری کشور، در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی برگزار میشود.
موضوع جلسه، بررسی پیشنویس آییننامهای است که قرار بود مسیر ساماندهی تشکلهای گردشگری را هموار کند؛ اما بهنظر میرسد بیش از آنکه تشکلساز باشد، تشکلسوز است.
📌 یکی از مهمترین ایرادات این پیشنویس، فقدان هرگونه ساختار شفاف برای تعریف «رستههای شغلی و حرفهای» در صنعت گردشگری است.
در متن آییننامه، جایگاه مشخصی برای گروههایی چون مدیران و کارکنان هتلها، دفاتر خدمات مسافرتی، راهنمایان گردشگری یا فعالان حوزه آموزش و استانداردسازی در نظر گرفته نشده است.
تمرکز آیین نامه به غیر از جامعه راهنمایان ، بر مالکان کسب و کار است ، نه بدنه گردشگری کشور . این حذف خاموش، عملاً امکان نمایندگی عادلانه فعالان واقعی این صنعت را از بین میبرد.
📌 از سوی دیگر، عبارت «تشکل حرفهای» به دفعات در آییننامه تکرار شده، اما هیچگاه معنا، معیار و مصداق آن تبیین نشده است.
حرفهای بودن یعنی چه؟
استفاده از عنوان حرفه ای برای توصیف افراد ، مشاغل و فعلیت هایی مانند راهنمایان ، مدیران ، کارکنان و … رایج بوده ولی استفاده از آن به عنوان صفت برای توصیف اشیا و اماکن و شخصیت حقوقی منطقی نبوده و ابهام برانگیز است .
در شرایطی که برخی تشکلها طبق آییننامه های خود ، عضویت در هیأت مدیره را با *حداقل مدرک دیپلم یا صرفاً ۷ سال سابقه کاری بدون مدرک تحصیلی* مجاز میدانند، حرفهایبودن چه مفهومی دارد؟
آیا این معیارها موجب تنزل جایگاه تخصصی تشکلها نمیشود؟
📍 استفاده از واژه «حرفهای» بهجای اینکه بار علمی و فنی داشته باشد، در این پیشنویس بیشتر به یک برچسب تبلیغاتی میماند. در حالی که شخصیت حقوقی، مکان، یا یک عنوان نمیتواند صرفاً با اضافه شدن این واژه، ماهیت تخصصی پیدا کند.
📚 این کاستیها، در تضاد آشکار با اصل ۲۶ قانون اساسی (آزادی تشکیل انجمنها)، ماده ۵۸ قانون احزاب (استقلال تشکلها) و نیز آییننامه تأسیس سازمانهای مردمنهاد مصوب هیئت وزیران است که بر خودگردانی و غیرحاکمیتیبودن این نهادها تأکید دارد.
📣 بهقول یکی از کارشناسان صنعت: «این دیگر سمن نیست؛ سَمَند است — سازمان مردمنهادِ دولتی.»
ادامه دارد ….
نکته : عکس پست واقعی نیست.
