سفر داخلی در حال افول؛
تمرکز بیثمر بر گردشگر خارجی
طبق گزارش مرکز پژوهشهای مجلس، در سال ۱۴۰۳ فقط ۷.۷ میلیون خانوار ایرانی دستکم یکبار سفر رفتهاند؛ یعنی بیش از ۷۰٪ خانوارها هیچ سفری نداشتهاند.
این آمار زنگ خطری برای افول فرهنگ سفر و گردشگری داخلی است؛ پدیدهای با پیامدهای اجتماعی و اقتصادی جدی.
در مقابل، وزارت میراث فرهنگی از ورود ۷.۳ میلیون گردشگر خارجی سخن میگوید. اما بخش زیادی از این عدد مربوط به سفرهای موقت، درمانی یا مرزی است که با تعریف جهانی گردشگر همخوان نیست.
❗️ تناقض سیاستی
چرا سیاستها همچنان بر گردشگر خارجی متمرکزند، در حالی که سفر داخلی در حال حذف شدن از سبد خانوادههاست؟
تورم، کاهش قدرت خرید و نبود حمایتهای دولتی، میلیونها نفر را از سفر محروم کردهاند. بسیاری از اقامتگاههای بومگردی، بازارچهها و مشاغل محلی نیز در رکود یا تعطیلیاند.
در این شرایط، بودجهها و تبلیغات هنوز صرف جذب گردشگری میشود که یا نمیآید یا ماندگاری اقتصادی ندارد.
🎯 فرصتی که نادیده گرفته میشود
گردشگری داخلی، با تنوع فرهنگی و اقلیمی، میتواند موتور محرک اقتصاد محلی باشد. اما چشمپوشی از آن، و اتکا به اهداف بلندپروازانه مانند «۱۵ میلیون گردشگر خارجی»، نوعی خیالپردازی اجرایی است.
📣 وقت بازنگری است.
سیاست حمایتمحور و عدالتمحور برای سفر داخلی، نهتنها ضروری، بلکه حیاتی است.
اگر ایرانی در کشور خود سفر نکند، چه انتظاری از خارجیها داریم؟
نکته :عکس پست واقعی نیست.
