انتشار کارنامه دوساله از سوی نهاد متولی گردشگری اگرچه نشان از تمایل به پاسخگویی است و جای قدردانی دارد، اما پرسشهای بنیادینتری را پیش روی کارشناسان میگذارد. چگونه میتوان از جهشهای خیرهکننده در حوزه گردشگر خارجی و توسعه تأسیسات سخن گفت، در حالی که بدیهیترین دادههای پایه این صنعت در دسترس عموم و رسانهها قرار ندارد؟ در کجای دنیای مدرن، سیاستگذاری بدون دسترسی آزاد به آمار شفاف شکل میگیرد؟
واقعیت تلخ این است که امروز هیچ سند رسمی، برخط و قابل راستیآزمایی از تعداد دقیق مراکز اقامتی فعال، شمار اتاقها و ظرفیت تفکیکی تختها وجود ندارد.. دادههای پایه یا در لایههای محرمانه خاک میخورند یا به مرور زمان دچار فراموشی میشوند.
وقتی حتی آمار رسمی سالهای گذشته به روشنی در دسترس نیست، چگونه میتوان ادعاهای ورود میلیونی را راستیآزمایی کرد؟ این وضعیت آماری نه تنها به فرار از ارزیابی عملکرد کمک میکند، بلکه سرمایهگذاران بخش خصوصی را به دام تصمیمگیریهای غلط و پروژههای غیراقتصادی میاندازد.
گردشگری نیازمند ممیزی داده است نه شعبدهبازی با ارقام کلی و بدون شناسنامه. ثبت سفرهای روزانه مرزی یا تردد اتباع در سامانههای ورود و خروج مرزبانی، ارتباطی به زنجیره ارزش اقتصاد گردشگری و اشغال هتلها ندارد.
تا زمانی که سامانههای ثبت دقیق، شفاف و مستقل برای انتشار لحظهای ضریب اشغال و مبادی ورودی توریستها ایجاد نشود، هر عددی صرفا روی کاغذ معنا دارد. بازی با آمارهای غیرمستند شاید چند صباحی در اسلایدهای تبلیغاتی بدرخشد، اما در نهایت واقعیت تعطیلی هتلها، تعارض عمیق منافع و آسیب به معیشت کارکنان را پنهان نخواهد کرد.
چرا وزارت میراث فرهنگی آمار مستند و شفاف تعداد مراکز اقامتی فعال و ضریب اشغال واقعی آنها را در دسترس عموم قرار نمیدهد؟ آیا اصلا وجود دارد ؟ نظر شما چیست ؟
هتلجار نیوز ؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
