چندین ماه جلسه، صرف وقت، بازخوانی و اصلاحات، و در نهایت تصویب آییننامهای که همچنان نتوانسته به مطالبات واقعی و اساسی هتلداران پاسخ دهد. آییننامهای که قرار بود نماینده منافع کل صنعت گردشگری باشد، اما در عمل، تنها از سوی برخی افراد خاص به نمایندگی از برخی تشکلها مورد تأیید قرار گرفته است.
در مصاحبهای اخیر، مدافعان این آییننامه آن را حاصل یک فرآیند کارشناسی و مشارکتی معرفی کردهاند. اما اگر این آییننامه نتیجه گفتوگوی واقعی و تبادل نظر مؤثر بوده است، چرا بخش قابل توجهی از اعتراضات جامعه هتلداران نادیده گرفته شده است؟ اعتراضاتی مشخص و مستند درباره موضوعاتی مانند «الزام به برونسپاری امور تصدیگری» و «تغییرات در ساختار و تعداد اعضای هیئتمدیره» که به نظر میرسد در نسخه نهایی، اثر ملموسی نداشتهاند.
پرسش جدی اینجاست: آیا نظرات کارشناسی هتلداران واقعاً در فرآیند تدوین آییننامه لحاظ شده یا صرفاً در حد ثبت در صورتجلسات باقی مانده است؟
نکته تأملبرانگیز آنجاست که در این میان، برخی تشکلها که خود با چالشهای درونی، انشقاقهای جدی و انتقادهای گسترده اعضایشان مواجهاند، بهصورت یکطرفه از این آییننامه دفاع میکنند؛ در حالی که صنعت گردشگری بیش از هر زمان دیگری نیازمند همافزایی، همصدایی و گفتوگوی صادقانه میان همه تشکلهاست.
متأسفانه شواهدی وجود دارد که نشان میدهد برخی افراد میکوشند از این فضای پرچالش، از طریق بیانیهها و مصاحبهها، برای تثبیت موقعیت خود بهرهبرداری کنند؛ رویکردی که نه به نفع وزارتخانه است ، نه هتلداران و نه به سود آینده صنعت گردشگری.
تردیدی نیست که چنین رفتارهایی به اعتبار، انسجام و چشمانداز این صنعت آسیب میزند. شفافیت، مسئولیتپذیری و حکمرانی خوب تنها زمانی محقق میشود که مشارکت واقعی و احترام متقابل جایگزین نگاههای بخشی و منافع کوتاهمدت شود.
پرسش نهایی همچنان باقی است: مدافعان آییننامه مصوب، تا چه اندازه منافع بلندمدت صنعت گردشگری را در نظر دارند و تا چه حد در پی حفظ موقعیتهای مقطعی هستند؟
ما در «هتلجار» در نظر داریم طی چند پست متوالی، به بررسی دقیق منافع و معایب این آییننامه و همچنین نشست برگزارشده میان وزیر و جامعه هتلداران ایران بپردازیم؛ شاید با شفافسازی مستند، آنچه باید، روشن شود.
هتلجار | دیدهبان شفافیت در هتلداری ایران
