جانشین پروری

🔍 جانشینی وجود ندارد؛ فقط صندلی‌هایی که پر می‌شوند…

در بسیاری از هتل‌های ایران، وقتی مدیری برکنار یا بازنشسته می‌شود، جایش را نه «جانشین تربیت‌شده»، بلکه فردی از بیرون، غالباً با نگاهی غیرتخصصی و گاه حتی غیربومی، پُر می‌کند. این یعنی *بحران جانشین‌پروری*—بحرانی خاموش، اما عمیق و زیان‌بار.

در ساختارهای حرفه‌ای هتلداری دنیا، مسیر رشد نیروها مشخص است: از پذیرش تا مدیریت. اما در برخی از هتل های ایران، کارکنان متخصصی که سال‌ها تجربه صف و ستاد دارند، نه دیده می‌شوند، نه پرورش می‌یابند، نه حتی فرصت رقابت پیدا می‌کنند. اغلب این افراد یا به مهاجرت پنهان روی می‌آورند—یا به سکوت در پُست‌های ثابت.

سازوکار انتصاب در بسیاری از مجموعه‌های گردشگری ایران، همچنان بر پایه روابط، توصیه‌ها و جلب نظر نهادهای بالادستی است؛ نه بر مبنای *شایستگی، تربیت سازمانی یا مسیر رشد طبیعی.*

📌 در غیاب جانشین‌پروری، حافظه سازمانی از بین می‌رود، انگیزه فرسوده می‌شود، و سازمان‌ها دچار عقب‌گرد درونی می‌شوند؛ حتی اگر ظاهرشان توسعه‌یافته به‌نظر برسد.

به قول مرتضی سرلک از مدیران با تجربه صنعت هتلداری، موضوع جانشین پروری علاوه بر نیروی توانمند و با استعداد ، نیاز به پرورش دهنده حاذق و توانمند دارد که تقریبا در این حوزه هم کمبود اساسی وجود دارد .

هتلداری، صنعتی انسان‌محور است. و تا زمانی که برای نیروی انسانی فقط به چشم «کارمند موقت» نگاه شود و نه *مدیر بالقوه*، آینده‌ای روشن در کار نخواهد بود.

📎 هتل‌جار، به‌عنوان رسانه مستقل صنعت هتلداری، نسبت به این غفلت ساختاری، هشدار می دهد.

“ما همه سرباز وطنیم .”