شفافسازی اداری و انتشار گزارش دوساله از سوی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی، رویکردی شایسته قدردانی و فرصتی مغتنم برای ارزیابی عملکردها توسط جامعه تخصصی است. اما زمانی که پای تحلیل اقتصادی به میان میآید، معیار سنجش موفقیت نه «طول و عرض اعداد»، بلکه «نرخ بازگشت سرمایه و رونق سفره فعالان صنعت» است.
در بخشهای مختلف این کارنامه، با انبوهی از اعداد ششرقمی و هیجانانگیز روبهرو میشویم که در عمل هیچ ارزش افزوده ملموسی برای زنجیره ارزش گردشگری خلق نکردهاند.
ادعای تولید ۱۶۰,۱۷۳ محتوا، نمونه بارز اقدامی جهت پر کردن اسلایدها است؛ بدون آنکه مشخص شود این محتواها چه سهمی در بازارهای بینالمللی داشته، چند توریست واقعی جذب کرده و شاخص اثربخشی آنها چه بوده است؟
ثبت ۶۶.۲ میلیون سفر نوروزی نیز احتمالا همان شیوه سنتی جمعزدن تردد دوربینهای جادهای و شبمانی در چادر، مدارس و پارکهاست .
برگزاری ۲,۵۸۰ رویداد استانی و ۸ رودشو خارجی زمانی دستاورد است که بازدهی سرمایهگذاری (ROI) آن در افزایش ورود تورها و فروش اتاقهای هتلها اثبات شود.
هزینهکرد بودجههای عمومی در نمایشگاهها و رویدادهای بیثمر، بدون ارائه گزارش خروجی اقتصادی، صرفا هدررفت منابع است. در شرایطی که هتلداران و مدیران تاسیسات برای تامین حقوق کارکنان، پرداخت قبوض سنگین انرژی و مالیاتهای کمرشکن در مضیقهاند، دلخوش کردن به اعداد کاغذی و سفرهای چادری، پاک کردن صورتمسئله بحران گردشگری است.
چرا به جای عددسازی با تردد خودروها و محتواهای نامشخص، گزارش شفاف بازدهی اقتصادی رویدادها و رودشوها را منتشر نمیشود؟
هتلجار نیوز ؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
