📍 وزیر گردشگری از احتمال تعطیلات یک هفتهای برای رونق گردشگری خبر داده؛ طرحی که هدفش ایجاد شادی اجتماعی و تقویت صنعت گردشگری است.
اما آیا در شرایط فعلی، چنین تصمیمی واقعاً راهگشاست یا صرفاً باری دیگر بر دوش بحرانهای ساختاری کشور افزوده و فقط درصد اشغال برخی ( تاکید می کنیم فقط برخی ) از هتل ها را افزایش می دهد ؟
🔥 تابستان امسال با گرمای بیسابقه، کمآبی و قطعی برق همراه است. زیرساختها در بسیاری از استانها، از جمله مناطق گردشگری پرطرفدار، به شدت تحت فشار هستند.
آیا ایجاد این موج بزرگ از سفر در چنین وضعیتی، بحرانها را تشدید نخواهد کرد؟
🤝 استفاده از تعطیلات عمومی با سوبسید دولتی و هتلی، برای ده ها میلیون نفر در فرصت ۴۰ ، ۵۰ روز آینده ؟!.
با کدام جاده و پرواز و ریل ؟
آیا باز هم قرار است مردم هزینه ضعف زیرساختها را بدهند؟
❓از سوی دیگر، گویا قرار است که تعطیلات تا پایان شهریور به تدریج در اختیار عموم مردم قرار گیرد .
با چه ساز و کاری ؟ بخش خصوصی هم مجبور به دادن مرخصی به کارکنان هست و یا فقط نشاط مخصوص کارکنان دولتی است ؟
مرخصی ها اجباری است یا تشویقی است ؟
هزینه اقامت نیز قرار است میان دولت، هتلها و مردم تقسیم شود. اما با کدام سازوکار اجرایی؟
آیا گردشگری فقط هتلداری است ؟
غذا خوری ها چه خواهد شد ؟
آیا سهم دولت در بودجه کشور دیده شده ؟
مجلس شورای اسلامی در جریان این حاتم بخشی دولتی هست ؟
هتل ها از کدام محل و با چه نرخی مشارکت خواهند کرد ؟
چگونه میتوان عدالت در بهرهمندی، هماهنگی بین کارمندان بخش خصوصی و دولتی، و توزیع منابع را تضمین کرد؟
✍ یادی کنیم از زمانی که با همراهی تنی چند از فعالان گردشگری، برای برنامهریزی تخصیص «بنزین سفر» به دفتر رئیسجمهور وقت دعوت شدیم. ایدههایی پوپولیستی طنزآمیزی مطرح شد و یکی از همراهان بهدرستی گفت:
«برخی کار بزرگ نکردهاند، فقط حرفهای بزرگ زده اند.»
🏨گردشگری نیاز به برنامهریزی، ظرفیتسنجی و زیرساخت دارد؛ نه فقط تعطیلی.
نشاط پایدار، از مسیر عدالت و آمادگی میگذرد؛ نه شلوغی و فشار بیهدف.
شاید بهتر باشد به جای سفر،در خانه بمانیم و با صرفهجویی، همدلی و مدیریت، این تابستان سخت را پشت سر بگذاریم.
“ما همه سرباز وطنیم.”
