ضمن قدردانی از تلاش ها و زحمات تیم تهیه پیشنویس آییننامه تشکلهای گردشگری، لازم به ذکر است که موارد فقط جهت اصلاح امور، موارد آورده شده است.
پیشنویس آییننامهای که قرار است تشکلهای گردشگری را سامان دهد، با محدودسازی ساختاری و تقلیل نقش صنفی، مسیر را بهسمت نهادهایی نمایشی، نه واقعی، هدایت میکند.
📌 طبق ماده ۴ آییننامه، تنها شش تشکل خاص بهعنوان تشکلهای حرفهای گردشگری شناخته شدهاند و امکان ثبت هیچ تشکل دیگری پیشبینی نشده است.
یعنی اگر گروهی از فعالان هتلداری، راهنمایان یا ناظران کیفی بخواهند تشکلی تازه، تخصصمحور و مردمی راهاندازی کنند، فاقد وجاهت قانونی خواهند بود.
این در حالی است که اصل ۲۶ قانون اساسی و ماده ۲ آییننامه سمنها تصریح دارند: ایجاد انجمنها و تشکلها آزاد است و هیچ مرجعی نمیتواند محدودیتی فراتر از قانون وضع کند — حتی با امضای یک مقام عالیرتبه اجرایی.
📌 در ماده ۳ پیشنویس نیز، شرح وظایف تشکلها آمده است. اما بررسی آن نشان میدهد که تقریباً هیچ اقدامی – از برگزاری نمایشگاه گرفته تا تعاملات علمی – بدون موافقت وزارت قابل اجرا نیست.
آیا مشارکت در یک همایش گردشگری هم باید به تصویب مقام اداری برسد؟
📌 و جالبتر از همه، بند ۶ همان ماده است که اختیار معرفی و تبلیغ جاذبههای گردشگری کشور را به تشکلها «تفویض» کرده است!
یعنی تا امروز، تشکلها بدون داشتن اختیار، نمیتوانستند از طبیعت، میراث یا ظرفیتهای منطقهای خود سخن بگویند؟
آیا اطلاعرسانی درباره وطن، نیاز به مجوز دارد؟
📚 مشکل این آییننامه، فقط در بندهای محدودکننده نیست؛ در نگاه از بالا به پایین به نهادهای صنفی است.
تشکل حرفهای، ابزار نظارت بر دولت است، نه مأمور اجرای دستورات آن.
📣 این آییننامه نه تنها به بازنویسی، بلکه به بازاندیشی نیاز دارد — بر پایه قانون، عقلانیت مشارکتی و احترام به بدنهی تخصصی گردشگری.
فعلاً، تمام شد… میشد ادامه داد، ولی کاش گوش شنوایی بود.
نکته : عکس پست واقعی نیست .
