تسکل به شرط تایید!
پیش نویس آییننامه جدید تشکلهای گردشگری مورد بررسی هیئت تحریریه هتلجار قرار گرفت ، قرار بود این آیین نامه مسیری برای سازماندهی و مشارکت صنفی باشد. اما آنچه تصویب شده، بیش از آنکه بسترساز «تشکل ها» باشد، ساختاری انحصاری، دولتی و کنترلگر بنظر می رسد.
بسیار از موارد این ایین نامه نیازمند تعمق بیشتری است . مثلا در تعریف رستهها، فقط به دفاتر، تأسیسات و راهنمایان اشاره شده است . خوب نیروهای انسانی صنعت کجا هستند؟
📍هزاران کارمند هتلی، خانهدار، رزرواسیون، سرآشپز و پذیرشگر… مگر نباید تشکل داشته باشند؟
واژه «تشکل حرفهای» بارها آمده، اما معلوم نیست منظور چیست. مگر حرفهای بودن را میتوان به یک ساختمان یا شخصیت حقوقی نسبت داد؟
مهمتر از همه، کنترل مطلق دولت است:
مجمع عمومی بالاترین رکن اعلام شده، اما اساسنامه را وزارتخانه مینویسد و انحلال آنرا وزارتخانه اعلام می کند!؛
فعالیت تشکلها فقط در ۶ حوزه مجاز است!؛این تصمیم خلاف اصل تنوع، مشارکت آزاد و شکلگیری طبیعی تشکلهای مدنی است. در واقع دولت حتی قبل از تولد تشکلها، ساختار را بسته است.
مجمع عمومی در ظاهر بالاترین رکن است، اما همه چیز باید به تأیید وزارت برسد!؛
هیئت نظارت میتواند انتخابات را باطل یا تشکل را منحل کند!، بدون نهاد داوری مستقل و …
📌 در ماده ۴، هرگونه ایجاد تشکل با عنوان متفاوت ممنوع شده است! یعنی نهتنها محتوا که حتی نام هم باید تأیید شود.
این نه حمایت است، نه قانونگذاری؛ این تنظیم رفتار است.
🔻 این آییننامه بیش از آنکه مسیر بدهد، مسیرها را مسدود میکند.
🧭 صنعت گردشگری ایران نیاز به تشکل دارد، اما نه تشکلی فرمایشی.
بلکه تشکلی مستقل، صنفی، مردمی؛ که صدای کارکنان، مدیران میانی و نیروهای بیسرمایه باشد.
▪️تشکل انسانی باید به رسمیت شناخته شود .
🎯 بدون اصلاح این آییننامه، مشارکت یک شعار باقی میماند.
🔍 آیا قرار است تشکل، ابزار کنترل باشد یا بستری برای شنیدهشدن صداهای واقعی؟
👥 اگر سیاستگذار واقعاً به بدنه صنعت باور دارد، باید از سیطره اداری دست بردارد و به تشکلهای مردمی، مستقل و فراگیر میدان دهد.
به تدریج سایر موارد اعلام خواهد شد.
نکته : عکس واقعی نیست .
