بیسکان در دریای گردشگری
سیاستگذاری پراکنده، هتلداران بلاتکلیف
یکی از ریشهایترین مشکلات صنعت هتلداری ایران، نبود سیاستگذاری یکپارچه و تشتت نهادهای تصمیمگیر است. در حالی که جامعه حرفهای هتلداران ایران با ساختار صنفی مستقل، فعال و پیگیر، تلاش میکند تا نماینده واقعی هتلداران باشد، نهادهای مختلفی از جمله وزارت گردشگری، استانداریها، مناطق آزاد، بنیادها و حتی برخی بانکها و نهادهای عمومی، هر یک بخشی از تصمیمسازی را در اختیار گرفتهاند.
تداخل وظایف، تعدد مجوزها، نبود هماهنگی بین نهادهای استانی و ملی، و فقدان یک مرجع پاسخگو، باعث شده سرمایهگذاران و مدیران هتلها در فضایی مبهم و پرهزینه فعالیت کنند. نتیجه این نابسامانی، پروژههایی بدون آیندهنگری، خدماتی غیر استاندارد، و بیاعتمادی میان بخش خصوصی و نهادهای رسمی است.
در کشورهای موفق، نهاد راهبردی متمرکز با مشارکت واقعی بخش خصوصی، محور توسعه هتلداری است. ایران نیز بیش از هر زمان دیگر به تشکیل چنین نهادی نیاز دارد؛ شورایی متخصص، مستقل و هماهنگکننده که مسیر را برای رشد حرفهای این صنعت تعیین کند.
تا زمانی که صنعت هتلداری از این آشفتگی نهادی رها نشود، توسعهای پایدار، منصفانه و مبتنی بر کیفیت در این بخش، در حد شعار باقی خواهد ماند.
