تحلیلی بر فاصله شعار تا واقعیت
بومگردی یا تحریف بوم؟
در برخی از اقامتگاههای موسوم به «بومگردی»، آنچه به میهمان ارائه میشود، نه تجربهای اصیل از زندگی محلی، بلکه بازنمایی ناقص از زیست بوم و کاهش شأن میزبانی است.
اقامت کف خواب روی تشکهای غیربهداشتی، استفاده از زیراندازهای آلوده و مستعمل، سرویسهای بهداشتی و حمام مشترک غیر قابل تصور ، ظروف غذایی غیربهداشتی، اتاقهایی با بوی تند نم و کهنگی، و نبود حداقل امکانات گرمایشی یا سرمایشی، تنها بخشی از واقعیت برخی از این فضاهاست.
این بومگردی نیست؛ بلکه اقامتی بدون کیفیت و گاه مخاطرهآمیز است که حتی بهداشت عمومی شهرهای اطراف را به چالش میکشد.
قابل توجه آنکه بسیاری از این مکان ها ، زمانی که در اختیار خانوادههای اصلی و محلی بودند، با وسواس و دقتی تحسینبرانگیز مدیریت میشدند؛ بوی خوش، تمیزی، نظم، احترام به میهمان و اصالت فضایی، بخشی از ذات طبیعی آنها بود.
بومگردی باید آیینهای از فرهنگ و سبک زندگی مردم یک منطقه باشد، نه بازتابی ناقص از فقر یا بینظمی. اگر معرفی فرهنگ بومی بهدرستی انجام نشود، نتیجه آن چیزی جز آسیب به اعتبار فرهنگی همان جامعه نخواهد بود.
آیا هر خانهای با چند وسیله کهنه، میتواند فضای اقامتی رسمی تلقی شود؟ اگر این وضعیت ادامه یابد، نهتنها اعتماد گردشگران از بین میرود، بلکه میراث فرهنگی و هویتی مناطق نیز در معرض فرسایش و نابودی قرار خواهد گرفت.
📌 وقت آن رسیده که استانداردسازی اقامتگاههای بومگردی بهجای باقیماندن در سطح شعار، به یک ضرورت اجرایی تبدیل شود.
بومگردی، اگر مسئولانه و آگاهانه نباشد، میتواند بیش از آنکه حافظ فرهنگ باشد، تهدیدکنندهی آن شود.
✍🏻 این انحراف، نه فقط صنعت گردشگری، بلکه اعتبار فرهنگی یک ملت را تهدید میکند.
