برگزاری نشست مشترک رسانه و گردشگری

نشست مشترک رسانه و گردشگری با محوریت روایت‌سازی حرفه‌ای از ایران برگزار شد .
این جلسه قرار بود درباره «رسانه و گردشگری» باشد، اما آنچه بیش از همه به چشم آمد، وجود دوگانگی در فهم نقش رسانه بود؛ دوگانگی‌ای که اگر حل نشود، هر مدل مشارکتی را از ابتدا عقیم می‌کند.

معاون امور رسانه‌ای وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، به‌درستی بر یک نکته کلیدی تأکید کرد:
اینکه رسانه نباید صرفاً بازتاب‌دهنده باشد و باید به بازیگری فعال در رونق گردشگری تبدیل شود.
این جمله، اگر جدی گرفته شود، به معنای پذیرش استقلال رسانه، حق روایت، حق نقد و حتی حق نپسندیدن است.

اما درست از همین نقطه، تناقض آغاز می‌شود.

بخش قابل‌توجهی از اظهارنظرهای دیگر جلسه، هنوز رسانه را نه یک «بازیگر مستقل»، بلکه ابزار تولید تصویر مطلوب می‌بیند؛ رسانه‌ای که باید مأموریت بگیرد، سهمیه خبر تولید کند، و حتی به‌طور دستوری تا پایان سال «حداقل دو روایت» بسازد. این نگاه، نه مشارکت است و نه روایت‌سازی؛ این همان مدل قدیمی روابط عمومی است که فقط نامش عوض شده است.

وقتی از رسانه می‌خواهیم روایت بسازد، اما هم‌زمان هر نقدی را با برچسب «سیاه‌نمایی»، «شبه‌رسانه»، «رانت‌خواهی» یا «مزدوری» پاسخ داده می شود ، در واقع رسانه را از بازیگر به بلندگوی گزینشی تقلیل داده شده است . رسانه‌ای که فقط وقتی تعریف می کند ، معتبر است و وقتی سؤال می‌پرسد، مسئله‌دار می‌شود.

اگر رسانه قرار است بازیگر باشد، باید حق سوال داشته باشد . حق تحلیل و نقد داشته باشد . البته حق سوال درست و نقد منصفانه .

مشکل اینجاست که هنوز برخی مدیران، رسانه را نه شریک توسعه، بلکه بازوی تبلیغاتی خود می‌دانند؛ بازویی که باید تیتر بسازد، تعریف کند و اگر نقد کرد، از دایره «خودی» خارج شود.
با این نگاه، نه روایت شکل می‌گیرد، نه اعتماد، و نه گردشگری پایدار.

اگر قرار است مدل جدیدی تدوین شود، نقطه شروعش روشن است:
رسانه، نه کارگزار روابط عمومی است و نه پیمانکار تصویرسازی. رسانه اگر بازیگر است، باید مستقل بماند.

هتلجار دیده بان شفافیت در هتلداری و گردشگری ایران