در هر کشوری، بحران‌ها و جنگ‌ها بزرگترین آزمون برای سنجش عیار «مسئولیت اجتماعی» کسب‌وکارها هستند. در روزهایی که سایه سنگین جنگ بر سر یک ملت می‌افتد، مرز میان سودآوری و انسانیت باریک می‌شود. مراکز اقامتی ایران نیز در سال‌های اخیر، تجربه‌های متفاوتی را در این آزمون پشت سر گذاشته است. اما امروز، در شرایطی که باید به بازسازی و احیای این صنعت فکر کنیم، با پدیده عجیبی مواجه هستیم: «جنگِ آمارها و نمایش فداکاری برای امتیازگیری».

۱. ایثار خاموش در برابر فریادهای بلند رسانه‌ای

بسیاری از هموطنان ما، از کارگری که بخشی از حقوق ناچیزش را بخشید تا کودکی که النگوی خود را برای کمک به جنگ‌زدگان هدیه کرد، هرگز به دنبال تریبونی برای فریاد زدن ایثار خود نبودند. در صنعت هتلداری نیز، کم نبودند مدیران و مالکانی که در سکوت کامل خبری، درب‌های واحدهای خود را به روی آوارگان گشودند و بدون کوچکترین چشم‌داشتی، از کیان وطن و هموطنان خود مراقبت کردند. ایستادن به احترام این عزیزان، وظیفه هر ایرانی منصفی است.

۲. ماهی‌گیری از آب گل‌آلود؛ وقتی تعطیلی تبدیل به فرصت می‌شود

در نقطه مقابل، با جریانی مواجه هستیم که جای تعجب و البته تأسف دارد. برخی واحدهای اقامتی که در دوران بحران عملاً فعالیت خود را متوقف کرده، کارکنان خود را تعدیل نموده و یا به مرخصی اجباری فرستاده بودند، اکنون با قیافه‌ای مغموم و در قامت یک «زیان‌دیده فداکار» ظاهر شده‌اند. این گروه‌ها با ارائه آمارهای غیرمستند و اغراق‌آمیز از اسکان رایگان، به دنبال مطالبه بخشودگی‌های مالیاتی، تسهیلات بانکی و جبران خسارت‌های کلان هستند. این «سیاه‌بازی رسانه‌ای» نه تنها توهین به شعور جامعه، بلکه جفایی بزرگ در حق کسانی است که واقعاً در میدان مانده‌اند.

۳. بحرانِ «اعتبارِ آمار»؛ ضرورت ورود نهادهای نظارتی

آمارهایی که این روزها از سوی برخی جوامع اقامتی یا گروه‌های هتلداری منتشر می‌شود، غالباً با ابهامات جدی همراه است. چطور مرکزی که در اوج بحران چراغ‌هایش خاموش بوده، اکنون مدعی اسکان گسترده و رایگان است؟ وقت آن رسیده است که بساط این بزرگ‌نمایی‌ها جمع شود. شفافیت آماری، تنها راه نجاتِ اعتبار این صنعت است. هر ادعایی در خصوص اسکان رایگان یا تخفیف‌های ویژه، باید با مستندات دقیق، تاییدیه نهادهای ذی‌ربط (مانند شهرداری‌ها و ستادهای بحران) و تطبیق با لیست بیمه و هزینه‌های جاری هتل بررسی شود.

۴. مطالبه‌گری یا طلبکاری؟

مراکز اقامتی قطعاً از جنگ آسیب دیده اند و مطالبه حمایت‌های دولتی در شرایط «نه جنگ و نه صلح» حق قانونی فعالان این حوزه است. اما گره زدن این مطالبه به «منت گذاری بر سر مردم و دولت» با آمارهای ساختگی، اخلاق حرفه‌ای را زیر سؤال می‌برد. حمایت دولتی باید بر اساس «میزان پایداری در بحران» و «حفظ نیروی انسانی» تخصیص یابد، نه بر اساس قدرت روابط عمومی و بلندگوهای تبلیغاتی که سعی در قهرمان‌سازی از واحدهای نیمه‌تعطیل دارند.

جمع‌بندی: احترام به قهرمانان واقعی

در پایان، باید سره را از ناسره جدا کرد. ما تمام‌قد در برابر مراکزی که هزینه‌های سنگینِ باز نگه داشتن واحدها در شرایط بحرانی را به جان خریدند تا پناهِ هم‌میهنان خود باشند، می‌ایستیم. اما اجازه نخواهیم داد که «رانتِ بحران» به جیب کسانی برود که در روزهای سخت پشت مردم را خالی کردند و امروز در روزهای سهم‌خواهی، پیش‌قراول مطالبه‌گری شده‌اند. احیای گردشگری ایران نیازمند صداقت است، نه نمایش‌های تکراری.