وقتی حادثه ای رخ میدهد، اولین واکنش برخی از مدیران در ساختارهای دولتی و شبه دولتی گردشگری ، نه مدیریت بحران که مدیریت افکار عمومی است.
بازار داغ صدور بیانیه ها، اعلام آمادگی های کاغذی و ارسال پیام های همدلی، بیش از آنکه برآمده از یک اخلاق حرفه ای باشد، یک سیاست ورزی نمایشی است. بسیاری هنوز باور ندارند که این رفتارهای ویترینی، تنها برای دیده شدن است.
در این صنعت ، گویی نوعی اعتیاد به سیاسی کاری وجود دارد؛ برخی از مدیران به محض دیدن تلاطم در ساختاری دیگر، ناگهان منجی میشود.
این رفتارها، فراتر از یک ساده لوحی سازمانی است؛ این یک مکانیسم دفاعی برای بقاست. برای این طیف از مدیران، نشست، انعقاد تفاهم نامه و مانیفست های پرطمطراق نه ابزاری برای پیشرفت، که لباسی برای خودنمایی است . آن ها عاشق ویترین هستند. میخواهند در قاب دوربین ها، کنار آسیب دیدگان باشند تا رزومه هایشان را با مدیریت بحران پر کنند.
سوال اینجاست: در پشت پرده این حرکات آکروباتیک و بیانیه های فاقد محتوا، چه چیزی نهفته است؟ دقیقاً کدام ظرفیت قرار است به کار بیاید؟ اگر واقعاً همبستگی صنفی در کار است، لیست دقیق منابع، تجهیزات و توانمندی های تخصصی تان را منتشر کنید.
آمادگی همکاری، یک عدد و یک فهرست دارد، نه صرفاً یک متن ادبی در شبکه های اجتماعی. وقتی ساختار، به جای بهره وری، بر پایه نمایش بنا شده باشد، طبیعی است که خروجی اش به جای خدمت، سیاست ورزی ویترینی باشد.
زمان آن رسیده که این نقاب مسئولیت اجتماعی را برداریم و ببینیم زیر این تفاهم نامه های ویترینی، چه کارنامه ای از مدیریت واقعی وجود دارد.
بیانیه دادن، تخصص نمیخواهد؛ متخصص واقعی، قبل از وقوع حادثه، در کنار سیستم های ایمنی و استانداردهای حرفه ای ایستاده است، نه در صف اول انتشار پیام های همدلی.
ویترین سازی برای پوشاندن ضعف های مدیریتی، راهکار کهنه ای است که دیگر برای بدنه آگاه صنعت هتلداری، اعتباری ندارد.
این رفتارهای سیاسی و نمایش های همیشگی، تنها بر بی اعتمادی دامن میزند و شأن حرفه ای صنف را تنزل میدهد.
مدیریت بحران، علم است و ممارست، نه بیانیه و تشریفات.
هتلجار نیوز؛ دیدهبان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
