در میدان کارتبازی هتلداری و گردشگری، برخی دوست دارند خود را «آس» ببینند؛ برگ برنده، تعیینکننده، نجاتدهنده. اما وقتی بازی را نه از روی شعار، که از روی عدد و عملکرد میخوانی، میبینی بسیاری از این «آسهای خودخوانده» در عمل چیزی جز «جوکر» نیستند؛ پر سر و صدا، مناسبِ نمایش، بینقش در برد واقعی تیم.
آس واقعی کیست؟ مدیری که سالها در عملیات نفس کشیده، ضریب اشغال، رضایت میهمان و همکار، ثبات تیم و تربیت نیرو را میفهمد و برایش برنامه دارد.
جوکر کیست؟ کسی که با باند قدرت وارد شده، چند جمله شیک درباره «طرح نو» حفظ کرده، اما تا هست ، روابط عمومی است و وقتی رفت ، ضعفش از دوردست ها معلوم میشود.
مشکل اما فقط جوکرها نیستند، میزی است که قواعد بازی را جدی نگرفته؛ صنعتی که هنوز برای بعضیها «حیاط خلوت» است، شاخص شفاف و نظام ارزیابی حرفهای ندارد، تشکلهای مقتدر و رسانههای منتقد کم دارد. وقتی کارنامهها منتشر نشود و انتصابها بدون پرسش بماند، طبیعی است هر جوکری خودش را آسِ بازی جا بزند.
راه نجات، تعارف با جوکرهای پرادعا نیست؛ تعریف و مطالبهی معیار است. همه باید اعم از رسانه و نیمه رسانه و شبه رسانه ، تشکل های حرفه ای و گرو های مردم نهاد و عموم مردم باید مطالبه گر باشند ،باید سؤال سخت بپرسند، روی عدد و داده پافشاری کنند. بدنهی حرفهای هم باید الگوی «آس واقعی» را هر سال معرفی کند تا جوانان بدانند قهرمان این میدان، کسی است که در عمل میبرد، نه فقط در حرف.
در نهایت، انتخاب با خود صنعت است: میخواهیم بازی را با آسِ شایستهسالاری ببریم یا همچنان دور میز بچرخیم و از جوکرهای پرزرقوبرق، نمایش ببینیم؟
هتلجار، دیدهبان شفافیت در هتلداری و گردشگری ایران.
