در سالهای اخیر پدیدهای در صنعت هتلداری ایران پررنگ شده است:
«مدیران تراز اول خودمعرف»!
تقریباً برخی از مدیران که تریبونی پیدا میکنند، از زمین و زمان گله کرده و خود را جزو برترینهای کشور، آسیا و حتی جهان میداند. اخیراً مدیری در جلسهای مدعی شد:
«در ایران اول هستم، در آسیا جزو سه نفر برتر و در جهان جزو پنج مدیر ارشد هتلداری بینالمللی!»
سؤال ساده است:
این رتبهبندی بر اساس کدام نظام ارزیابی؟ کدام شاخص علمی؟ کدام نهاد معتبر بینالمللی؟ صورت گرفته است .
واقعیت این است که صنعت هتلداری ما فاقد یک سیستم ارزیابی عملکرد ساختارمند، شفاف و مبتنی بر KPIهای جهانی است.
نه شاخصهای RevPAR و GOPPAR بهصورت استاندارد مقایسه میشوند،
نه رضایت کارکنان و نرخ ماندگاری نیروی انسانی جدی گرفته میشود،
نه برندینگ، نه تجربه مهمان و نه توسعه سرمایه انسانی بهصورت علمی پایش میشود.
در خلأ این سیستم، خودشیفتگی رشد میکند.
وقتی معیار نباشد، ادعا جایگزین عملکرد میشود.
نتیجه چیست؟
🔸 مالکان و سرمایهگذاران نمیدانند سرمایه خود را به دست چه کسی بسپارند.
🔸 فرآیند انتخاب مدیر تبدیل به آزمونوخطا میشود.
🔸 پس از چند ماه، هزینههای سنگین تغییر مدیریت تحمیل میشود.
🔸 کارکنان گرفتار مدیرانی میشوند که بیشتر «ژست مدیریتی» دارند تا مهارت رهبری.
بدتر از همه، نوع دیگری از مدیران ظاهر شدهاند:
مدیران «بلهقربانگو» در برابر مالک و «سختگیر افراطی» در برابر منابع انسانی.
در برابر سرمایهگذار، کاملاً مطیع؛
در برابر کارکنان، کاملاً اقتدارگرا.
این نه مدیریت بینالمللی است، نه رهبری حرفهای؛
این صرفاً مدیریت مبتنی بر بقاست.
مدیر واقعی صنعت هتلداری:
✅ دادهمحور تصمیم میگیرد ؛
✅ تیم میسازد نه ترس ؛
✅ مالک را مشاوره میدهد نه اینکه صرفاً تأیید کند ؛
✅ سرمایه انسانی را دارایی میداند نه هزینه را .
صنعت هتلداری ایران بیش از «مدعی»، به سیستم ارزیابی، استاندارد حرفهای و شفافیت عملکرد نیاز دارد.
تا زمانی که معیار وجود نداشته باشد،
ادعاها بزرگتر از دستاوردها خواهند بود.
✍️ هتلجار نیوز ؛ دیده بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
