صنعت هتلداری ایران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمندِ استانداردسازی است، اما آیا مسیر فعلیِ ارزیابی، ضامنِ «کیفیت» است یا عاملی برای ایجادِ «تنگنایِ اقتصادی»؟ بسیاری از فعالان این صنعت، معتقدند فرآیندهای فعلی، به جای آنکه تسهیلگرِ مسیر باشند، خود به گلوگاههای اجرایی تبدیل شدهاند.
یکی از نقدهای جدی که از سوی فعالان و حتی بخشی از جامعه ارزیابان مطرح میشود، عدم شفافیت در تربیت نیروی متخصص است. بسیاری از علاقهمندان به حرفه ارزیابی با چالش جدیِ «کارورزی» مواجهاند. متقاضیان میگویند پذیرش آنها برای کارورزی بسیار دشوار است و در صورت پذیرش نیز، آموزشِ جامع و کاربردی صورت نمیگیرد؛ موضوعی که خودِ ارزیابان نیز به آن معترضاند و معتقدند این ساختار، مانع از ورود نیروهای تازهنفس و متخصص به چرخه نظارتی میشود.
از سوی دیگر، سلیقهای بودنِ چکلیستها نقدِ پرتکرارِ هتلداران است. در دنیای هتلداریِ مدرن، استانداردها باید جهانی و دقیق باشند، نه تفسیرپذیر. فعالان این صنعت بر این باورند که فرآیندِ ارزیابی گاه به جای تمرکز بر «تجربه واقعیِ مهمان»، به مسابقهای برای جمعآوریِ مستنداتِ اداری تبدیل شده است. هتلی که در تجهیزاتِ مدرن ضعیف است اما در مستندسازی قوی عمل میکند، نمره بهتری میگیرد تا هتلی که بر کیفیتِ خدماتِ انسانی تمرکز کرده است.
علاوه بر این، هزینههای سربار در شرایطی که ضریبِ اشغالِ هتلها به دلیل نوساناتِ اقتصادی شکننده است، فشار مضاعفی را بر بدنه هتلداری وارد میکند. نظامِ ارزیابی باید از «پلیسِ بازدارنده» به «مشاورِ توسعهگر» تغییر ماهیت دهد. اگر ارزیابی به جای تمرکز بر حلِ مسائلِ واقعیِ هتل، تنها بر بوروکراسی استوار باشد، ستارهها به جای نشانِ کیفیت، به ابزاری برای سوداگری تبدیل میشوند.
این پرسشِ اصلی را با شما مطرح میکنیم: آیا تجربه شما از نظامِ ارزیابیِ فعلی، بهبودِ خدمات بوده است یا افزایشِ بوروکراسی؟ روایتهای صادقانه خود را در کامنتها با ما در میان بگذارید.
هتلجار نیوز ؛ دیدهبانِ شغافیت در گردشگری و هتلداری ایران .
