نکته‌ای که کمتر در سیاست‌گذاری هتلداری ایران مطرح می‌شود این است که:
مشکل کمبود هتل نیست؛ کمبود اکوسیستم است.
تا زمانی که ساختار درونی صنعت اصلاح نشود، ساخت هتل جدید فقط تعداد ساختمان‌ها را بیشتر می‌کند، نه کیفیت اقامت را.
❖ گام اول: بازتعریف نقش‌ها
مالک ترجیحا نباید مدیر باشد.
مدیر نباید آموزش‌ندیده باشد.
دولت نباید رقیب بخش خصوصی باشد.
و هتل نباید بدون استاندارد مشترک فعالیت کند.
ایران باید مانند همه کشورهایی که صنعت هتلداری‌شان بالغ است، نقش‌ها را از هم جدا کند و ساختار حرفه‌ای بسازد.
❖ گام دوم: داده و شفافیت
مسیر درست از داده عبور می‌کند.
بدون داده شفاف درباره اشغال، قیمت، رضایت و تقاضا، هیچ هتلی نمی‌تواند آینده‌اش را تحلیل کند و هیچ سیاست‌گذاری نمی‌تواند تصمیم صحیح بگیرد.
ایران هنوز فاقد یک «سامانه ملی داده هتلداری» است و همین موضوع بزرگ‌ترین مانع توسعه علمی صنعت است.
❖ گام سوم: برند ملی و تجربه مشترک
هتل‌های ایران امروز شبیه «جزایر پراکنده» هستند.
برای ساخت تصویر مثبت از هتلداری ایران در داخل و خارج، باید به سمت استانداردسازی، ساخت برندهای ملی و تربیت نیروهای حرفه‌ای رفت. بدون این‌ها، هر تلاش برای جذب گردشگر خارجی بی‌نتیجه می‌ماند.
❖ گام چهارم: رقابت سالم
بازار اقامت باید میدان رقابت حرفه‌ای باشد، نه عرصه فعالیت گروه‌های برخوردار از امتیازات پنهان.
تا وقتی رقابت نابرابر میان بخش دولتی و خصوصی وجود دارد، کیفیت رشد نمی‌کند.
اکوسیستم هتلداری ایران نیازمند نوسازی فکری، ساختاری و مدیریتی است؛
و این مسیر تنها با شفافیت، استاندارد و حرفه‌ای‌گری قابل رسیدن است.
هتلجار، دیده‌بان شفافیت در گردشگری و هتلداری ایران
