آقای رییس جمهور ما بر آن عهد که با توبستیم ، هستیم

تو بر آن عهد که بستی ، هستی ؟

در روزهای آغازین انتخابات ریاست‌جمهوری، با باور به گفتمان عدالت، شایسته‌سالاری و تحول، برخی افراد و تشکل‌های مردم‌نهاد حوزه گردشگری بی‌هیچ چشم‌داشتی به میدان آمدند. در استان‌های مختلف، جلسات تخصصی برگزار شد، مناظره و گفت‌وگو شکل گرفت، و آن‌چه در اختیار بود، با همه توان برای پیروزی گفتمان مردمی به‌کار گرفته شد؛ نه برای پست و مقام، بلکه برای احیای «خودهویتی گردشگری ایران». اما امروز، واقعیتی تلخ پیش روست: آن‌ها که در میدان بودند، نادیده گرفته شدند، و تصمیم‌سازی‌ها به کسانی سپرده شده که دیروز در سایه بودند و امروز با عنوان‌های پرطمطراق، جایگاه‌ها را در اختیار دارند. از همان روز نخست تا امروز، حتی یک جلسه برای شنیدن نظرات تخصصی این بدنه شکل نگرفته است. روند انتصابات و تصمیمات، بیش از آن‌که متکی بر تجربه و دغدغه باشد، متأثر از روابط، نسبت‌ها و ظواهر شده است. این گلایه نیست؛ اعتراض است . اعتراض به نادیده‌گرفتن صدای کارشناسانی که در سخت‌ترین روزها، بی‌ادعا ایستادند و امروز به حاشیه رانده شده‌اند. تکرار این حذف‌ها، نه فقط نادیده‌گرفتن گذشته، بلکه تهدیدی برای آینده‌ی مشارکت نخبگان در حکمرانی گردشگری است. آیا رئیس‌جمهور از این حذف‌های آشکار باخبر است؟ آیا جایی برای شنیدن صدای آن‌ها که از جان مایه گذاشتند، باقی مانده است ؟ آیا برنامه ای دارید تا به حکومت این آقازاده ها و دامادها و عروس ها ، دوست بازی ها و سیاسی بازی ها در حوزه تخصصی گردشگری خاتمه دهید ؟ می خواهید دقیقتر آدرس دهیم ؟ وَ اللّهِ لَئِنْ تُمِيتُوا الْحَقَّ وَ تُدِيمُوا الْبَاطِلَ، إِنَّ ذلِكَ لَخَسَارَةُ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ. (نهج‌البلاغه، خطبه ۱۵۰)