کد خبر: ۶۸۵
تاریخ انتشار: ۱۲ بهمن ۱۳۹۴ - ۱۱:۱۱
مدیر عامل شرکت ایرانگردی و جهانگردی در گفت و گو با هتل جار/2
قریب با اشاره به اهمیت توسعه هتل و هتلداری در راستای صنعت گردشگری بر اهمیت کیفیت بخشی آموزش در کشور تاکید کرد.

به گزارش پایگاه خبری هتل جار، محسن قریب، مدیر عامل شرکت ایرانگردی و جهانگردی است. او که بیش از دو دهه در عرصه گردشگری فعالیت کرده است، سمت هایی چون: معاون گردشگری منطقه آزاد کیش، عضو هیات مدیره گروه هتل های آریا و مدیر عاملی شرکت ایرانگردی و جهانگردی را در کارنامه خود دارد. آنچه می خوانید قسمت دوم گفت و گوی این فعال حوزه گردشگری با هتل جار است.

چه میزان از فارغ التحصیلان آکادمیک کشور ما جذب صنعت هتلداری می شوند، آیا جذب این افراد به مشکلات بی انگیزگی که اشاره کردید، کمک نمی کند؟

دانشکده ها و آموزشگاه های هتلداری که در کشور ما آموزش می دهند، سالانه فارغ التحصیلان زیادی دارند. اما سوال اصلی این است که چه میزان از این افراد جذب مجموعه های گردشگری می شوند؟ متاسفانه بخش مهمی از این افراد جذب رشته هتلداری نمی شوند. زیرا هتل یک ظاهر زیبا دارد که در بطن خود کاری طاقت فرسا دارد. هتل همیشه باز است و خدمات دهی در بخش های مختلف آن شبانه روزی ادامه دارد لذا نیروهای آموزش دیده در بدو امر فکر می کنند که شرایط بسیار خوب است و قرار است کاری پرپول، شیک و راحت داشته باشند اما وقتی وارد کار می شوند، می بینند که کار بسیار سنگین و طاقت فرساست. حقیقت این است که بخش مهمی از نیروهای تحصیلکرده کشور ما جذب این رشته نمی شوند و این از معضلات آموزش و جذب نیرو در کشور ما است.

همانطور که اشاره کردید بسیاری ازکارمندان کار هتل را در یک ساختار روزمره می بینند، این مساله در بسیاری از مدیران ما نیز وجود دارد. در بسیاری از کشورها مدیران به کارکنان شور و اشتیاق را القاء می کنند و دست کارمندان را برای ارائه خلاقیت باز می گذارند اما در ایران اینگونه نیست و از افرادی چون دیزاینرها نیز در هتل استقبالی نمی شود، دلیل این امر چیست؟

واقعیت این است که در ایران کسانی که هتل می سازند، دانش چندانی از هتلداری ندارند لذا اتفاقاتی که باید رخ دهد نمی شود. این افراد کار را با دیدگاه خود اداره می کنند و معمولا به روز نیستند. هتلداری در ایران درآمد خود را تنها از اجاره اتاق کسب می کند و سایر درآمدهایی که دیگر هتل ها در دنیا دارند، در ایران نیست لذا هتلداران زیاد خرج هتل نمی کنند و به یک حدی کفایت می کنند. بر همین اساس هتلداران سعی می کنند بر روی مسائلی چون دیزاینر و دکور یا لباس فرم تمرکز نکنند. واقعیت این است که یک هتل سه سال یکبار باید پرده یا موکت خود را تغییر دهد اما می بینیم که هتل های ما سال ها با همان اقلام اولیه کار می کنند. زیرا اقتصاد هتلداری در ایران فعال نیست و مشکل دارد. وقتی سرمایه گذار پولی را وارد این صنعت می کند، به اندازه کافی سود برداشت نمی کند این در حالی است که هتل و اقلام آن مدام در معرض استهلاک قرار دارند. وقتی فرد می بیند که گذاشتن پول در بانک سود بی دردسر و بدون مالیات به دنبال دارد، انگیزه ای برای سرمایه گذاری در هتلداری ندارد. این مسائل هتلداری را به بن بست کشانده است. امروز 94 درصد سفرهای ما خارج از هتل است زیرا قشر متوسط توان پرداخت هزینه های هتل را ندارند. چادرهای کنار پارک و خیابان ها بیانگر همین امر است. تنها 6 درصد مسافرین ما در داخل به هتل می روند و این تعداد بسیار کم است لذا هتل ها غیر اقتصادی می شوند.

در تمام دنیا برای کاهش قیمت هتل و پکیج سفر، برنامه های گروهی و تورهای ارزان قیمت طراحی می شود که طی آن هم هتلدار و هم مسافران سود میکنند. چرا در ایران شاهد چنین اتفاقاتی نیستیم و اساسا چرا هتلداران به دنبال کاهش قیمت اما افزایش ضریب اشغال نیستند؟

دلایل زیادی برای این مساله وجود دارد. کشور ما متاسفانه دو یا سه مقصد گردشگری تعریف شده دارد و افراد از محل های دیگر اطلاعات کافی ندارند. مردم ما برای تعطیلات رسمی به صورت عمومی به شمال می روند که نتیجه آن ترافیک طاقت فرسا و تخریب محیط زیست است. در واقع این نوع سفرها به جای رونق گردشگری باعث تخریب محیط زیست می شود و مشکل آفرینی می کند که گاهی واقعا فاجعه آفرین است. مقصد دوم نیز مراکز زیارتی چون مشهد و سوم مناطق آزاد چون کیش و قشم است و دیگر نقاط دیدنی کشور اساسا دیده نمی شود. به همین خاطر در سایر نقاط دیدنی کشور سرمایه گذاری نمی شود در حالیکه تمام ایران دارای جذابیت است. مناطقی چون چارمحال و بختیاری هزاران برابر بهتر از شمال بهتر است. غار یخی یا جنگل ابر از جمله ویژگی های سایر شهرهای جذاب ایران است.

نیاز به تعریف مقاصد جدید گردشگری در کشور

دلیل این کاستی و عدم شناخت مردم از وضعیت گردشگری در کشور چیست؟

واقعیت این است که نهادهایی که باید مردم را حمایت کنند، مانند سازمان میراث فرهنگی اقدامات لازم را انجام نمی دهند. باید مقاصد جدید تعریف شود تا مردم به سمت جاذبه های گردشگری متمایل شودند. حقیقت این است که مردم اطلاع کافی از امکانات موجود در بیشتر نقاط کشور ندارند.

برخی از شهرهای جذاب کشور فاقد امکانات هستند به همین خاطر با وجود شناخته بودن، توریست به آن سمت نمی رود؟

ماجرا دم و بازدم است. مردم باید به سمت این مراکز بروند تا سرمایه گذاری انجام شود. در همین محور شمال در نقاط دورتر افراردی هستند که هتل ساخته اند اما مسافر اصلا به آنها مراجعه نمی کند زیرا اصلا کسی از حضور چنین هتلی اطلاع ندارد. روند توسعه گردشگری زنجیره وار است ونیازمند حرکت در تمام جهات است.

چرا در حوزه بازاریابی گردشگری و هتلداری شاهد فعالیت چندانی نیستیم؟

مردم به صدا و سیما و مطبوعات توجه می کنند تا مناظر و محل های دیدنی را به آنها نشان دهد. یک هتلدار که دائم در حاشیه زیان به سر می برد، قطعا توان تبلیغ در تلویزیون را ندارد وگرنه همه هتلداران دوست دارند که تبلیغ کند. بحث اصلی عدم توانایی مالی است.

چرا برای توریست خارجی مقاصد گردشگری جدید تعریف نمیکنیم و آنها را به این سمت نمی بریم که مناطق کمتر شناخته شده ایران را ببینند؟

واقعیت این است که خارجی ها را تورگردانان اصلی هدایت می کنند. فعلا خارجی ها صرفا اصفهان و تخت جمشید را می شناسند ضمن اینکه مکان های کمتر شناخته شده زیرساخت کافی ندارند. مساله امنیت و امکانات رفاهی در اینگونه مکان ها اغلب مواقع مشکل دارد. امکانات تعریف شده برای توریست نیست یعنی جای اقامت، غذا، گردش و ... مشخص نیست لذا افراد صرفا به اصفهان و شیراز و یزد بسنده می کنند.ا باید مقاصد جدید تعریف کنیم ضمن اینکه برای مکان های سفر در عین توسعه و توزیع مکانی توزیع زمانی سفر نیز انجام دهیم. سفر در کشور ما صد روزه سال است که 15 روز عید و سه ماه تابستان را در بر می گیرد. در این زمان ها افراد پول بیشتری می دهند و سرویس کمتری دریافت میکنند. 250 روز سال کسی سفر نمی رود. باید صدا و سیما، میراث فرهنگی، استانداری ها و ... تبلیغات کنند و مردم را برای سفر در این رزوها دعوت کنند. اولا سفر در این زمانها ارزانتر است. دوما افراد سرویس و خدمات بهتری دریافت می کنند، ضمن اینکه بسیاری از اقشار ما امکان سفر در ایام غیر پیک را دارند. متاسفانه معرفی در کشور نیست وگرنه ما در فصلی چون زمستان مقاصد گردشگری بسیار عالی داریم که تنها مختص جنوب کشور نمی شود. یزد شیراز، شهر کرد و بوشهر جزء مناطق جذاب زمستانی است.

مسئولان موظف به حمایت از سرمایه گذاران داخلی

دوبی یکی از مناطقی است که صرفا با سرمایه گذاری و ایجاد جذابیت های دست ساز توانسته به جذب بالای توریست دست پیدا کند. فکر میکنید چقدر امکان جذب سرمایه گذار خارجی را داریم؟

متاسفانه ما تا امروز سرمایه گذاری خارجی نداشته ایم البته تمایل برای این بخش بسیار زیاد است. شاید در دو ماه گذشته ما با ده هیات خارجی مذاکره داشتیم که شرایط رامطالعه می کنند اما نتیجه هیچ است. بحث اصلی عدم همکاری و هموار نبودن راه است. بحث اصلی آنها تضمین سرمایه است اما متاسفانه ما هنوز شیوه ای برای این امر نداریم. بحث امنیت سرمایه گذاری بسیار مهم است که هنوز روی آن فکر نشده و هنوز مصوبه ای نداریم. البته از سوی ما و دیگر بخش های فعالدرخواست هایی شده اما پیگیری انجام نگرفته است. ورود و خروج سرمایه نیز مساله ای است که برای جذب سرمایه گذار خارجی باید به آن پرداخت. بحث تحریم برای ورود و خروج سرمایه ها مشکل ایجاد کرد. سومین مورد بحث مالکیت است. مالکیت زمین در کشور ما برای اتباع خارجی ممنوع است اما اینکه سرمایه گذاران خارجی چقدر می توانند سهام قالب داشته باشند؟ مهم است. بحث قانون کار نیز معضل بزرگی در کشور ما است که روشن نیست.

اغلب هتل های 5 ستاره ما بر اساس معماری اروپایی ساخته می شوند و کمتر شاهد حفظ شکل اقلیمی آن هستیم. خود شما برای ساخت هتل های جدید چقدر این موارد را مد نظر دارید؟

تاکید ما برای مجموعه های جدید این است که بر اساس اقلیم موجود و فرهنگ عامه آن شهر ساختمان اجرا شود. جذابیت ها و کارهای مدرنی که می تواند رضایت مشتری را جلب کند، باید لحاظ شود تا یک کار پست مدرن ارائه شود. باید بهداشت، رفاه و مسائل دیگر در کنار اقلیم مناسب وجود داشته باشد. ما اگر خیلی بخواهیم یک هتل لوکس اروپایی بسازیم، بی فایده است زیرا یک توریست اروپایی نمونه های بهتر آن را در کشورش دیده است . در واقع این توریست به دنبال دیدن فرهنگ ما آمده است لذا باید در یزد با خشت و گل هتل بسازیم. مثلا برای نقاط ساحلی معماری مدیترانه ای بسیار جذاب است. این مساله علاوه بر توریست خارجی برای مسافران داخلی هم جذاب است. ما در هر نقطه اقلیم زیبایی داریم که می توانیم از آنها استفاده کنیم. ضمن اینکه باید مهارت لازم را در سرویس دهی و خدمات برای افراد داشته باشیم

و سخن آخر؟

بحث سرمایه گذار خارجی به کنار زیرا در این راستا مانع زیاد داریم. به نظر من بهتر است ابتدا شرایط را برای سرمایه گذاران داخلی فراهم کنیم. ما امروز 800 هزار میلیارد تومان سرمایه سرگردان در کشور داریم که به هر سمتی برود، آسیب ایجاد می کند. نقدینگی سرگردانی که یک زمان به سکه، مسکن یا دلار می زند و باعث تورم می شود. این پول ها باید در کارهای مولد سرمایه گذاری شود و هتل داری ازجمله آنهاست. اما چرا این پولها جذب نمی شود زیرا سود بانکی بدون دردسر بهتر است. باید زمین مناسب حدالامکان به نرخ رایگان ارائه کنیم. دوم معافیت های مالیاتی به سرمایه گذاران بدهیم.سوم تسهیلات بدهیم زیرا هتل سازی صنعت گران قیمتی است. لازم است سرمایه گذار حداقل نیمی از مبلغ را وام بگیرد. باید سود کم بهره و دراز مدت داده شود. هتل سازی یک کار 20 ساله است. از این جهت من توصیه می کنم سازمان های ذیربط که می توانند تسهیلات، خدمات و معافیت و زمین بدهند کمک کنند تا اتفاقات خوبی در زمینه هتلداری رخ دهد. طبق نظر سازمان میراث باید 300 هتل طی 10 سال آینده در ایران ساخته شود یعنی سالی 30 هتل که من چنین چشم اندازی را نمی بینم لذا اگر بخواهیم طبق قانون توسعه ششم کشور به 20 میلیون مسافر در سال 1404 برسیم باید به این مساله توجه کنیم زیرا اگر هتل نباشد توریست معنا ندارد. در سیاست های ابلاغیه رهبر معظم انقلاب در برنامه ششم توسعه اعلام شده که گردشگری باید 5 برابر شود لذا برای تحقق این شعار باید زیرساخت ها توسعه یابد. باید اتوبوس های مناسب هتلداری و گردشگری داشته باشیم، فرهگسازی و آموزش زبان و دانش این بخش نیز باید توسعه یابد تا انشاالله اتفاقات مناسب رخ دهد اما متاسفانه من هنوز روزنه ای نمی بینیم.